ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕΙΣ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Μετα απο μια ερευνα του φωτογραφιζοντας και νεα συγκεντρωση στοιχειων:
Επιχορηγησεις Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης απο το ΥΠΠΟ (Υπουργείο πολιτισμού)
 2010
4962-Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης   234.750.00ευρώ
2011
4962-Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης   220.000.00ευρώ
2012  
4962-Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης   135.000.00ευρώ
  
Χορηγιες απο ΟΤΕ, ΟΠΑΠ (2008-2013)
ΟΤΕ 
 --- Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης PhotoBiennale 2010/ 21η Φωτογραφική Συνάντηση.  Για 3η συνεχή χρονιά, υπήρξαμε υποστηρικτές της 21ης Φωτογραφικής Συνάντησης με θέμα "Ο Τόπος" που διοργανώθηκε από το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, το μοναδικό κρατικό μουσείο αφιερωμένο αποκλειστικά στη φωτογραφία. Το Μουσείο ιδρύθηκε το 1998 με στόχο τη συγκρότηση ενιαίας συλλογής και τη διαφύλαξη των έργων πολιτιστικής κληρονομίας. Η PhotoBiennale, με εκθέσεις, βραβεία, διαλέξεις, ημερίδες, εργαστήρια κ.α., αποτελεί τον ιδανικό χώρο ανταλλαγής ιδεών και καλλιτεχνικών εργασιών, καθώς και τον ιδανικό τρόπο καλλιέργειας του κοινού για την απόκτηση εμπειριών που σχετίζονται με την τέχνη της φωτογραφίας.

ΟΠΑΠ Α.Ε 
Ανακοινώσεις Οικονομικών Ενισχύσεων ΕΚΕ 
2013 Τομέας Πολιτισμός
«ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΩΝ» ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
Η ΟΠΑΠ Α.Ε. ενίσχυσε το Σταυροδρόμι Πολιτισμών του Υπουργείου Πολιτισμού με το ποσό των 300.000,00 ευρώ  για μια σειρά πολιτιστικών εκδηλώσεων στους εξής φορείς: 
1) Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας Θράκης, 2) Ειδικό Ταμείο Οργάνωσης Συναυλιών της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης 3) Εταιρία Αξιοποίησης και Διαχείρισης της Περιουσίας του Πανεπιστημίου Μακεδονίας Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών για το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας 4) Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, 5) Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
--6) Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης
7)Δήμος Θεσσαλονίκης, 8)Οργανισμός Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης

Ανακοινώσεις Οικονομικών Ενισχύσεων ΕΚΕ  2012 Τομέας Πολιτισμός
---Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης
2011 Τομέας Πολιτισμός
ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΩΝ – ΜΟΥΣΕΙΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
---Η ΟΠΑΠ Α.Ε. ενίσχυσε με το ποσό των 260.000,00 ευρώ  το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, για την πραγματοποίηση εκθέσεωv «Το μεγάλο ταξίδι στη Μέση Ανατολή κ.ά,  φωτογραφικών αποστολών Ελλήνων στη Μ. Ανατολή και δημιουργών από τη Μ. Ανατολή στην Ελλάδα  και διοργάνωση διεθνούς Συμποσίου.

ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕΙΣ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης χρηματοδοτείται από το ΕΣΠΑ με 1.082.400 ευρώ.
Τρία έργα ενίσχυσης πολιτιστικών θεσμών της Θεσσαλονίκης εντάχθηκαν στο ΠΕΠ Μακεδονίας - Θράκης 2007 - 2013 (ΕΣΠΑ) τα οποία θα χρηματοδοτηθούν συνολικά με 4.413.240 ευρώ. Από αυτά 3.000.000 ευρώ διοχετεύονται στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, 1.082.400 ευρώ στο Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης (για την διοργάνωση της Photobiennale 2010 και 2012) και 330.840 ευρώ στο Διεθνές Φεστιβάλ Εικαστικών Τεχνών «Πεδίο Δράσης Κόδρα» του Δήμου Καλαμαριάς για τα έτη 2011-2015. Όπως μας δήλωσε ο Διευθυντής του Μ.Φ.Θ. κ. Βαγγέλης Ιωακειμίδης, η ένταξη στο ΕΣΠΑ ήταν το αποτέλεσμα μιας πολύ σκληρής προσπάθειας σε δύσκολους καιρούς που κατέληξε στην υποβολή πλήρους και απόλυτα τεκμηριωμένου φακέλου. Η απόφαση χρηματοδότησης υπεγράφη από την Γενική Γραμματέα της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας κ. Μαρία Λιονή. Το έργο συγχρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης.

απο το Photobusiness Weekly εκδίδεται και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις του περιοδικού ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ Τρουπάκη 1, 104 45 Αθήνα. Τηλ. 210 8541400 fax: 210 8541485 www.photo.gr

Σχολιο του περιοδικού MARKETING WEEK (7/12)
για το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης
Τα ευτράπελα στον χώρο τηs επικοινωνίας, ιδιαίτερα όταν συνδέονται με φορείς και οργανισμούς του Δημοσίου, δεν έχουν τέλος. Εκεί που λες ότι τα έχειs δει και ακούσει όλα, για διάτρητους διαγωνισμούς, υπόγειες αναθέσεις, απλήρωτες δουλειές και μύρια όσα, έρχεται μια καινούργια πληροφορία να σου υποδείξει ότι έχεις πολλά ακόμη να μάθεις...
Όπως, ας πούμε, πως να γυρίσεις τον χρόνο πίσω και να περάσεις σε μια άλλη διάσταση. Ναι, το Δημόσιο μπορεί να ανατρέψει τoυς νόμους τns φυσικής και είμαστε πλέον σε θέση να το αποδείξουμε. Ακούστε λοιπόν, να μαθαίνετε.
Το Μουσείο Φωτογράφιας Θεσσαλονίκης, προχώρησε πρόσφατα στην προκήρυξη διαγωνισμού για την ανάθεση έργου επικοινωνίας αναφορικά με την έκθεση Photobiennale 2010. Όλα καλά ως εδώ. Το έργο, όπως αναφέρει η αναθέτουσα αρχή, αφορά στην παροχή υπηρεσιών φιλοξενίας, προβολής και επικοινωνίας εκδηλώσεων της Photobiennale 2010 και αναλυτικότερα αυτό σημαίνει υπηρεσίες προβολής και επικοινωνίας, διαφήμιση στα έντυπα, δημόσιες σχέσεις, δημοσιότητα, αποδελτίωση, φωτογράφηση και βιντεοσκόπηση, παραγωγή τηλεοπτικού, ραδιοφωνικού σποτ και e-newsletter, banners, κ.λπ. κ.λπ. Ένα σωρό ωραία πράγματα δηλαδή, με το ωραίο και διόλου ευκαταφρόνητο - μέρες που είναι
- budget των 230.000 ευρώ το οποίο συνυπογράφουν το ελληνικό κράτος και το Υπουργείο Πολιτισμού, η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΕΣΠΑ, η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας... Μία - ασήμαντη ίσως - λεπτομέρεια για όσους ενδιαφέρονται να συμμετέχουν, είναι ότι η συγκεκριμένη έκθεση έχει ήδη τελειώσει!
Η Photobiennale 2010 διοργανώθηκε Απρίλιο με Σεπτέμβριο 2010 και ο διαγωνισμός για την ανάθεση της επικοινωνίας της προκηρύχθηκε έναν ολόκληρο μήνα μετά τη λήξη, 19 Νοεμβρίου του 2010 για την ακρίβεια...
Ο απλός, απονήρευτος και αγαθός κοιvός voυs, αδυνατεί να φανταστεί κάποια λογική εξήγηση για τα παραπάνω... Το είχαν ξεχάσει τελείως ότι έχουν ένα budget για επικοινωνία και μιας και το θυμήθηκαν είπαν να το αξιοποιήσουν;
Τι ακριβώς θα ζητήσουν από τον ανάδοχο να φωτογραφήσει, βιντεοσκοπήσει και επικοινωνήσει; Το τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό σποτ θα προσκαλεί το κοινό να συμμετέχει πού ακριβώς;
Ζητήσαμε από την αναθέτουσα αρχή κάποιες εξηγήσεις για τα μεταφυσικά αυτά φαινόμενα, αλλά το μόνο που πήραμε ήταν κάτι μισόλογα και στείλτε μας γραπτώς τιs ερωτήσεις σας για να απαντήσουμε. ’Έτσι. Γιατί είναι και τυπικοί οι άνθρωποι... Μπορεί να γελάσει κανείς με την καρδιά του σ’ αυτήν την ιστορία. Είναι προφανές ότι κάποιος ή κάποιοι κάτι θέλησαν να "μαγειρέψουν" εδώ πέρα, αλλά δεν είχαν και μυαλό να σκεφτούν ένα λογικοφανή τρόπο για να το κάνουν. Από την άλλη, μπορεί και να κλάψει επίσης με την καρδιά του. Για την αμίμητη ελληνική πραγματικότητα που τελικά, απλά δεν υπάρχει... Κ. ΠΟΛΥΜΕΡΙΔΟΥ

Η απάντηση του Μουσείου Φωτογραφίας
Η PhotoBiennale 2010 διαρθρώνεται σε 4 αυτοτελή και διακριτά μέρη, εκ των οποίων τα δύο πρώτα (Απρίλιος-Μάιος και Ιούνιος-Σεπτέμβριος) έχουν ήδη πραγματοποιηθεί, το 3ο μέρος (Οκτώβριος-Δεκέμβριος) βρίσκεται σε εξέλιξη και το 4ο μέρος της PhotoBiennale, το οποίο και αποτελεί αντικείμενο των ζητούμενων υπηρεσιών του παρόντος διαγωνισμού, προγραμματίζεται να υλοποιηθεί την περίοδο Ιανουαρίου-Μαρτίου 2011.
Ο ακριβής προγραμματισμός και ο τελικός σχεδιασμός των δράσεων (εκδηλώσεων, εκθέσεων, ημερίδων) - εκ των οποίων κάποιες απολογιστικού χαρακτήρα της 4ης φάσης είναι σε εξέλιξη και θα ολοκληρωθεί μέχρι τα τέλη του έτους.
Οι δράσεις αφορούν κυρίως το παράλληλο πρόγραμμα, τη διοργάνωση σειράς εκδηλώσεων με τη συμμετοχή καλλιτεχνών και συντελεστών που για διάφορους λόγους δεν παρέστησαν στις πρώτες φάσεις της PhotoBiennale, σειρά διαλέξεων, έκδοση καταλόγου και άλλου ενημερωτικού υλικού, δημιουργία μικρού μήκους ταινίας, ποσοτική και ποιοτική ανάλυση της αποδελτίωσης και του οπτικοακουστικού υλικού.

Να υπενθυμισουμε επι την ευκαιρια τι εχει γινει στα οικονομικα κονδύλια
περι του Μουσειου Φωτογραφιας κατα τα ετη 2002-2008   (ερευνα απο το Φωτογραφιζοντας)

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 30 Ιουλίου 2008
Tο Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης πραγματοποιεί αναβάθμιση και αναδιαμόρφωση του εσωτερικού του χώρου στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Πολιτισμός» και με τίτλο «Εργασίες αναβάθμισης κτιριακής υποδομής ΜΦΘ και ανάπτυξης επικοινωνιακών γεγονότων ευρωπαϊκής εμβέλειας». Στο τελικό στάδιο των εργασιών, το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης συνεργάζεται με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Στο χώρο του Μουσείου Φωτογραφίας θα στεγαστεί το τμήμα του Industry Center του Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Παράλληλα, οι δύο φορείς συνδιοργανώνουν κατά τη διάρκεια του 49ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης την έκθεση «Νερό Ι». Η έκθεση αποτελεί μέρος του Υποέργου 2 του Ε.Π. «Πολιτισμός». Πρόκειται για μία ομαδική έκθεση-εγκατάσταση με έργα που αναφέρονται στο «Νερό» και θα εγκατασταθούν κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου στον Προβλήτα Α’ στα κεντρικά σημεία συνάντησης του Φεστιβάλ.
ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΗΣΗ ΠΡΟΘΕΣΗΣ ΣΥΝΑΨΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΕΡΓΟΥ ΠΡΟΜΗΘΕΙΑΣ
ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ
Bάσει των αποφάσεων των συνεδριάσεων της Εφορείας του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης (46η της 28/06/06, 49η της 23/11/06, 50η της 14/12/06, 54η της 29/03/07, 55η της 21/06/07, 56η της 12/07/07, 57η της 14/11/07 και 58η της 11/02/08) της ΥΔΕΠ/Β/Φ/724/25-9-2006 απόφασης με θέμα την ένταξη της πράξης «Εργασίες αναβάθμισης κτιριακής υποδομής ΜΦΘ και ανάπτυξη επικοινωνιακών γεγονότων ευρωπαϊκής εμβέλειας στο Ε.Π ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ και της ΥΔΕΠ/Β/Φ859/2580/8-7-2008 και την έγκριση της πρώτης τροποποίησης το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης θα πραγματοποιήσει τα παρακάτω υποέργα
Υποέργο 1 εργασίες αναβάθμισης εξοπλισμού και κτιριακής υποδομής
(Συνολικός προϋπολογισμός: 270.00,00 ευρώ μη συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ)
Υποέργο 2 διοργάνωση περιοδικής έκθεσης
(Συνολικός προϋπολογισμός: 90.000,00 μη συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ)
Υποέργο 3 διοργάνωση διεθνούς συμποσίου και ημερίδας
(Συνολικός προϋπολογισμός: 77.000,00 μη συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ)
Υποέργο 4 διοργάνωση 2 Φεστιβάλ Φωτογραφίας
(Συνολικός προϋπολογισμός: 383.000,00 μη συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ)
Υποέργο 5 διοργάνωση εκδηλώσεων στο Φωτογραφικό Κέντρο Σκοπέλου
(Συνολικός προϋπολογισμός: 75.000,00 μη συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ)
Υποέργο 6 αναβάθμιση βιβλιοθήκης
(Συνολικός προϋπολογισμός: 55.000,00 μη συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ)
Στο πλαίσιο του υποέργου 1 το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης με τη διαδικασία της ανάθεσης πρόκειται να αναθέσει τα εξής: 1) εγκατάσταση κλιματιστικών μηχανημάτων 2) καθαιρέσεις 3 )αναμόρφωση γραφείων διοίκησης 4) αναμόρφωση εκθεσιακού χώρου5) μετακίνηση αγωγών 6) αναμόρφωση W.C ανδρών και ατόμων με ειδικές ανάγκες 7)εξοπλισμός κυλικείου
Στο πλαίσιο του υποέργου 1 το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης με τη διαδικασία του πρόχειρου διαγωνισμού πρόκειται να αναθέσει τα εξής: 8) κατασκευή σκάλας 9) διαμόρφωση παταριού σε βιβλιοθήκη 10) κατασκευή χώρου αρχειοθέτησης σε πατάρι 11) εξοπλισμός φωτισμού. Στο πλαίσιο του υποέργου 3 το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης με τη διαδικασία του πρόχειρου διαγωνισμού πρόκειται να αναθέσει σε εταιρεία διοργάνωσης συνεδρίων και γεγονότων το συντονισμό διοργάνωσης συμποσίου φωτογραφίας το 4ο τρίμηνο του 2008 Α) επικοινωνία με τους προσκεκλημένους Β) εισιτήρια προσκεκλημένων
Συνολικός προϋπολογισμός 26.500 ευρώ (συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ)
Στο πλαίσιο του υποέργου 3 το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης με τη διαδικασία της ανάθεσης πρόκειται να αναθέσει φιλοξενία, διαμονή εστίαση και μετακινήσεις προσκεκλημένων από και προς τον χώρο του Συμποσίου.
Συνολικός προϋπολογισμός 14.800 ευρώ (συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ)
Η κοινοτική συμμετοχή καλύπτει το 80% του προϋπολογισμού και καλύπτεται από το ΕΤΠΑ και η κρατική συμμετοχή καλύπτει το 20% του προϋπολογισμού.
Στο πλαίσιο του υποέργου 4 το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης με τη διαδικασία του πρόχειρου διαγωνισμού πρόκειται να αναθέσει σε εταιρεία μεταφορών τη συσκευασία, αποκαθήλωση, ασφάλιση, κατασκευή ξυλοκιβωτίων, μεταφορά οδικώς και αεροπορικώς φωτογραφικών εκθέσεων και φωτογραφικών έργων στην Ευρώπη και στην Αμερική.
Συνολικός προϋπολογισμός 42.000 ευρώ (συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ)
Η κοινοτική συμμετοχή καλύπτει το 80% του προϋπολογισμού και καλύπτεται από το ΕΤΠΑ και η κρατική συμμετοχή καλύπτει το 20% του προϋπολογισμού.
Θεσσαλονίκη, 30 Ιουλίου 2008
Ο Υπεύθυνος του έργου Βαγγέλης Ιωακειμίδης Διευθυντής ΜΦΘ

ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΤΑΚΤΙΚΟΥ ΑΝΟΙΚΤΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ
ΕΝΟΤΗΤΑ:
«ΠΡΟΜΗΘΕΙΑ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΛΟΓΙΣΜΙΚΟΥ, ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΥΛΙΚΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ CD-ROM»
Το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης (ΜΦΘ) στο πλαίσιο του έργου «Ενίσχυση Μονάδας Ψηφιοποίησης, Συμπληρωματική Ψηφιοποίηση Συλλογών και Αρχείων Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης και Ενέργειες Προβολής και Διαφήμισης Έργου» , που έχει ενταχθεί στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα
«Κοινωνία της Πληροφορίας 2000-2006,
ΑΞΟΝΑΣ 1: ΠΑΙΔΕΙΑ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΜΕΤΡΟ 1.3 «ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ, ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ» σύμφωνα με την Πρόσκληση #172, προκηρύσσει ανοικτό τακτικό διαγωνισμό, προϋπολογισμού δαπάνης 55.500,00 ευρώ (συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ), με κριτήριο κατακύρωσης την συμφερότερη από τεχνική άποψη προσφορά με αντικείμενο: Προμήθεια εξοπλισμού και λογισμικού, Ψηφιοποίηση υλικού και δημιουργία CD-ROM

Απο την ιστοσελιδα του υπουργειου πολιτισμου
http://www.yppo.gr/2/g22.jsp?obj_id=4646
Δελτία Τύπου 23/2/2007
Στην πόλη της Θεσσαλονίκης υλοποιούνται 24 έργα συνολικού προϋπολογισμού 93,4 εκατ. ευρώ. Τα έργα αυτά παρουσιάζουν απορρόφηση 57,7 εκατ. ευρώ ( 61,8%). Αναλυτικότερα: - Στο Ε.Π. Πολιτισμός υλοποιούνται 17 έργα, προϋπολογισμού 88,6 εκατ. ευρώ και η απορρόφη-ση τους ανέρχεται στα 53,1 εκατ. ευρώ (59,9%).
- Στο ΠΕΠ Κεντρικής Μακεδονίας υλοποιούνται 7 έργα, προϋπολογισμού 4,8 εκατ. ευρώ και απορρόφηση 4,6 εκατ. ευρώ (96,6%).

Γ΄ΚΠΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΣ
ΕΠ "ΚτΠ' - Πρόσκληση 78
Συλλογή, τεκμηρίωση και ψηφιοποίηση πολιτιστικού ιστορικού υλικού του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης και προβολή τους μέσω του διαδικτύου 22/7/05 Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης 90.000,00 € 90.000,00 € 100%
ΕΠ "ΚτΠ' - Πρόσκληση 65 - 93401
Δημιουργία Μονάδας Τεκμηρίωσης, Ψηφιοποίηση και ανάδειξη των συλλογών του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης 7/6/04 Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης 250.000,00 € 245.851,69 98%
ΕΠ "ΚτΠ' - Πρόσκληση 172
Ενίσχυση Μονάδας Ψηφιοποίησης, Συμπληρωματική Ψηφιοποίηση Συλλογών Και Αρχείων Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης Και Ενέργειες Προβολής Και Διαφήμισης Έργου 2007 * Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης 75.000,00 € ΥΠΟ ΕΝΤΑΞΗ

2. ΕΝΤΑΞΕΙΣ ΕΡΓΩΝ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟ 2004
Στην πόλη της Θεσσαλονίκης, από τον Μάρτιο του 2004, εντάχθηκαν στο Ε.Π. Πολιτισμός, 10 έργα συνολικού προϋπολογισμού 18,5 εκατ. ευρώ. Τα έργα αυτά παρουσιάζονται στον πίνακα που ακολουθεί: ΕΠ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗΣ ΚΤΙΡΙΑΚΗΣ -ΠΟΔΟΜΗΣ ΜΦΘ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΜΒΕΛΕΙΑΣ
ΜΟΥΣΕΙΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 650.000,00 €

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΤΙΚΑ ΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ
93401 ---- Δημιουργία Μονάδας Τεκμηρίωσης, Ψηφιοποίηση και ανάδειξη των συλλογών του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης 7/6/04
Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης 250.000,00 € 245.851,69 98%
102386  ----- ΕΠΙΛΟΓΗ, ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ ΚΑΙ ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ‐ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΥΛΙΚΟΥ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
4.621,85 €, 72.000,00 € ΕΚΚΡΕΜΟΤΗΤΕΣ 67.378,15 €

116821 -----  ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΜΟΝΑΔΑΣ ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗΣ, ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΗ ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΑΡΧΕΙΩΝ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗΣ ΕΡΓΟΥ € 74.942,10 € ΕΚΚΡΕΜΟΤΗΤΕΣ 74.942,10 €

Απο ενα αναλυτικο, καλλιτεχνικό και οικονομικό απολογισμό (για το διάστημα 2006-2009) της διεύθυνσής του, τo ΜΦΘ, το μοναδικό κρατικό μουσείο για τη φωτογραφία στην Ελλάδα αναφερει τα εξης. πραγματοποίησε 222 εκθέσεις στη Θεσσαλονίκη, στην ελληνική επικράτεια και στο εξωτερικό, σε συνεργασία με φορείς σε 26 χώρες από όλο τον κόσμο, με τη συμμετοχή 715 καλλιτεχνών. Ο συνολικός αριθμός των επισκεπτών στις εκθέσεις αυτές υπολογίζεται σε 394.172 άτομα. Από τις 222 εκθέσεις, οι 27 πραγματοποιήθηκαν σε 23 πόλεις του εξωτερικού και 105 εκθέσεις σε 29 δήμους της Ελλάδας.
Το διάστημα 2005-2009 το ΜΦΘ αύξησε σε σημαντικό βαθμό τα συνολικά του έσοδα, τα οποία έφτασαν τα 3.794.357 ευρώ έναντι 1.482.060 ευρώ το διάστημα 2000-2004.
Από αυτά, το 42,8% προήλθε από ευρωπαϊκά προγράμματα (1.624.293 ευρώ έναντι 199.000 ευρώ το 2000-2004), το 18% από ίδιους πόρους (684.682 ευρώ έναντι 98.946 ευρώ το 2000-2004) και το 39,1% από επιχορηγήσεις του ΥΠΠΟΤ (1.485.382 ευρώ έναντι 1.184.114 ευρώ το 2000-2004).
“Εκείνο που δεν φαίνεται ακόμη, αλλά είναι η κορυφή του παγόβουνου, είναι ότι έχουμε τριπλασιάσει τη συλλογή μας. Έχουμε 2.000 έργα, τη μεγαλύτερη κρατική συλλογή φωτογραφίας, καθώς και πέντε αρχεία”, σημειώνει ο κ. Ιωακειμίδης. Συγχρόνως, το ΜΦΘ αναπτύσσει έντονη παράλληλη δραστηριότητα, που περιλαμβάνει εκπαιδευτικά προγράμματα, διαλέξεις, masterclasses κ.ά. Ο κ. Ιωακειμίδης ευελπιστεί ότι όλη αυτή η δράση θα ληφθεί υπόψη της ηγεσίας του ΥΠΠΟΤ, ώστε να μην προχωρήσει σε περαιτέρω περικοπές τής ήδη μειωμένης τακτικής επιχορήγησης του μουσείου. “Η τακτική επιχορήγηση το 2008 ήταν 400.000 ευρώ. Το 2009 ήταν 235.000 ευρώ. Για το 2010 δεν έχει τελειώσει η κατανομή των πιστώσεων, για να ξέρουμε τι θα πάρουμε”.

Η ιστορία του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης
Το ΜΦΘ θεσμοθετήθηκε το 1997 με το νόμο 2557, ενώ ένα χρόνο αργότερα άρχισε η συγκρότησή του. Τον Δεκέμβριο του 2001 στεγάστηκε στον πρώτο όροφο της Αποθήκης A στο λιμάνι Θεσσαλονίκης και με ειδική ρύθμιση του νόμου 2947/2001 διέπεται από νομικό καθεστώς διαχειριστικής, οικονομικής, λειτουργικής και οργανωτικής αυτοτέλειας.
Από το 1998 μέχρι τον Δεκέμβριο του 2002 διευθυντής του μουσείου ήταν ο Άρις Γεωργίου, από τις αρχές του 2003 μέχρι το 2005 ο Κωστής Αντωνιάδης, ενώ από το 2005 τη διεύθυνσή του έχει αναλάβει ο Βαγγέλης Ιωακειμίδης. Βασική αρχή του μουσείου είναι να συλλέγει, να διαφυλάσσει και να προωθεί τη φωτογραφική πολιτιστική κληρονομιά, αλλά και τη σύγχρονη δημιουργία.

Εκθέσεις (2006-2009) – 222 εντός και εκτός Ελλάδας– 26 χώρες συνεργάστηκαν– 715 καλλιτέχνες συμμετείχαν – 394.172 επισκέπτες

Οικονομικά (2005-2009)
– 3.794.357 ευρώ το ύψος των εσόδων
– 42,8% από ευρωπαϊκά προγράμματα
– 18% από ίδιους πόρους
– 39,1% από επιχορηγήσεις του ΥΠΠΟΤ
– 400.000 ευρώ η επιχορήγηση του 2008
– 235.000 ευρώ η επιχορήγηση του 2009

Συλλογές ΜΦΘ – 2.000 έργα – 5 αρχεία
Δειτε και Το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης θα πραγματοποιήσει από τις 12-14 Δεκεμβρίου 2008, Διεθνές Συμπόσιο για τις τακτικές συγκρότησης φωτογραφικών συλλογών με τίτλο "Φωτογραφικές Συλλογές, Από τις Στρατηγικές στις Πολιτικές" στο συνεδριακό Κέντρο της Τράπεζας Πειραιώς στα Λαδάδικα της Θεσσαλονίκης (Κατούνη 12-14). Στο Συμπόσιο έχουν προσκληθεί 14 Εκπρόσωποι Μουσείων και Φορέων από το εξωτερικό (από 8 χώρες) και 9 εκπρόσωποι Θεσμικών Συλλογών από την Ελλάδα.
Περισσότερες πληροφορίες: Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης
Πρόγραμμα: CollectionsSymposio_GR.pdf


δειτε ενδεικτικους συνδεσμους περι του ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ για να σχηματισετε μια πιο πληρη εικονα
http://www.thmphoto.gr/index.asp?lng=el
http://etl.uom.gr/cgi-bin/dbgr.cgi
http://odysseus.culture.gr/h/1/gh151.jsp?obj_id=16721
http://history-of-macedonia.com/wordpress/2010/03/23/makedoniathessaloniki-mouseio-fotografias-kosmos/
http://press-gr.blogspot.com/2010/11/blog-post_3806.html
http://www.madblog.gr/blog.php?user=politismos&note=23140
http://photothessaloniki.ning.com/events/photo-biennale-21-diethnhes
http://www.iicbelgrado.esteri.it/IIC_Salonicco/webform/SchedaEvento.aspx?id=105
http://news.in.gr/culture/article/?aid=1231069884

Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης. του Γιάννη Παπαδημητρίου

(αναδημοσιευση)
Η φωτιά του 2012, η καταστροφή του αρχείου, το χάος και η αδιαφορία των υπευθύνων
- 2 Μαϊου 20102 φωτιά καταστρέφει σημαντικό μέρος του αρχείου του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης
- 20 Ιουνίου 2013 Κανένα πόρισμα σχετικά με το ύψος της ... εκτιμώμενης ζημιάς,τον αριθμό των έργων και τον καθορισμό των ασφαλίστρων
- Αγνοείται η συλλογή του Φωτογραφικού Κέντρου Σκοπέλου η οποία περιείχε το φωτογραφικό αρχείο του φωτογράφου Κωνσταντίνου Ζημέρη (το ακριβότερο αρχείο που έχει πουληθεί ποτέ στην Ελλάδα,στα τέλη του 90 έναντι 50000000 δραχμών)

Πέρσι, στις 2 Μαΐου του 2012, ξέσπασε φωτιά στην αποθήκη της εταιρείας «Ορφεύς Βεϊνόγλου Α.Ε» στη Σίνδο Θεσσαλονίκης, στην οποία κάηκε σημαντικό μέρος της συλλογής του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης (ΜΦΘ)... Ύστερα από ένα χρόνο, δεν έχουν απαντηθεί κρίσιμα ερωτήματα, που αφορούν το ύψος της εκτιμώμενης ζημιάς, τον αριθμό των έργων και τον καθορισμό των ασφαλίστρων. Το πόρισμα της Πυροσβεστικής βρίσκεται στα εισαγγελικά χέρια, η εταιρεία δεν επιθυμεί να απαντήσει σε οποιαδήποτε ερώτηση -επικοινώνησα τηλεφωνικά μαζί τους- και το ΜΦΘ επιφυλάσσεται να ξεκαθαρίσει το τοπίο σε συνέντευξη Τύπου. Συν τοις άλλοις, το Υπουργείο ΠΑΙΘΠΑ δεν έχει κινήσει καμία διαδικασία για να αναζητήσει ευθύνες.
Όλο αυτό το διάστημα, κυκλοφορούν και δημοσιεύονται επιστολές από θιγόμενους φωτογράφους, οι οποίοι εκτός του ότι διαμαρτύρονται για το γεγονός ότι δεν ενημερώθηκαν για τη φωτιά, κατηγορούν ευθέως τη διοίκηση του ΜΦΘ για «αδιαφάνεια και μυστικότητα στο χειρισμό της υπόθεσης». Έτσι λοιπόν, αποφάσισα να ψάξω την υπόθεση ώστε να καταλάβω γιατί το Υπουργείο ΠΑΙΘΠΑ αδιαφορεί για τα περιουσιακά του στοιχεία. Η αλήθεια είναι ότι όσα ανακάλυψα, πίσω από τους εντυπωσιακούς αριθμούς του ΜΦΘ (725.142 επισκέπτες και 343 εκθέσεις από το 2006-2011), με προβλημάτισαν ιδιαίτερα.
Δύο χρόνια χωρίς διευθυντή
Την ημέρα της πυρκαγιάς, το ΜΦΘ λειτουργούσε χωρίς διορισμένο διευθυντή. Στις 27 Ιανουαρίου του 2011 το τότε Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού απεύθυνε για πρώτη φορά ανοιχτή πρόσκληση ενδιαφέροντος για την πλήρωση της θέσης. Ως τότε, οι διευθυντές διορίζονταν απευθείας από τον Υπουργό Πολιτισμού με θητεία για 4 χρόνια. Παρ' όλο που η καταληκτική ημερομηνία για την υποβολή των αιτήσεων ήταν στις 7 Φεβρουαρίου, το Υπουργείο δεν ανακοίνωσε ποτέ ποιος επιλέχθηκε για τη συγκεκριμένη θέση και δεν ενημέρωσε κανέναν από τους υποψήφιους για την έκβαση του διαγωνισμού. Δυο χρόνια αργότερα, στις 11 Μαρτίου του 2013, ο αναπληρωτής Υπουργός Κωνσταντίνος Τζαβάρας διόρισε με απευθείας ανάθεση τον κύριο Ευάγγελο Ιωακειμίδη (διευθυντής του ΜΦΘ από το 2005), καταργώντας ουσιαστικά τον διαγωνισμό. Στη συζήτηση που είχα με τον κ. Ε. Ιωακειμίδη στο ΜΦΘ, με ενημέρωσε ότι τον είχε επισκεφτεί η συμβουλευτική ομάδα του Παύλου Γερουλάνου και του είχε ανακοινώσει πως είχε επιλεχθεί για τη θέση. Ακόμη, μου εξήγησε ότι ο διορισμός καθυστέρησε λόγω της γραφειοκρατίας και των εκλογών. Με άλλα λόγια, το Υπουργείο αποφάσισε, δίχως κανένα δελτίου Τύπου, να ανακοινώσει προφορικά σε έναν υποψήφιο ότι έχει κερδίσει τον ανοιχτό διαγωνισμό.
Η οικονομική διαχείριση
Το ΜΦΘ έχει βεβαιωμένο χρέος 626.000 ευρώ, εκ των οποίων τα 140.000 είναι χρέη της προηγούμενης διοίκησης (2001-2005). Όπως μου ανέλυσε ο κ. Ε. Ιωακειμίδης, οι ληξιπρόθεσμες οφειλές έχουν δημιουργηθεί κυρίως από τη μείωση της κρατικής χρηματοδότησης (2009-2010) δίχως ενημέρωση και από τη μη επιστροφή του Φ.Π.Α από ευρωπαϊκά προγράμματα. Επίσης, μου επισήμανε ότι το εν λόγω χρέος δεν θα πρέπει να εξετάζεται μεμονωμένα, αλλά σε συνάρτηση με τον τζίρο του ΜΦΘ που την τελευταία τετραετία αγγίζει τα 4.800.000 ευρώ. Ωστόσο, το πρόβλημα δεν εντοπίζεται τόσο στο χρέος, όσο σε άλλα δύο στοιχεία. Πρώτον, στην έκθεση της Εξελεγκτικής Επιτροπής (Ε.Ε, ελέγχει κάθε χρόνο τα οικονομικά του ΜΦΘ) για το διάστημα 2006-2008, και δεύτερον στο δεν έχουν διενεργηθεί έλεγχοι από την Ε.Ε για τις χρήσεις από το 2009. Όπως προκύπτει από την έκθεση της Ε.Ε, φαίνεται ότι υπήρχε πρόβλημα στις αναθέσεις έργων και στο λογαριασμό Προκαταβολών και Πιστώσεων. Συγκεκριμένα, αναφέρεται ότι δεν πραγματοποιούνταν πρόχειροι ανοιχτοί διαγωνισμοί για αναθέσεις άνω των 45.000 ευρώ, όπως προβλέπει ο κανονισμός προμηθειών. Χαρακτηριστικά, η έκθεση γράφει ότι «ο πιστωτής Βεϊνόγλου εμφανίζει ετήσια κίνηση ύψους 107.790, 82 ευρώ για το 2008 και 57.855,65 ευρώ για το 2007, τα οποία ξεπερνούν το όριο των 45.000 ευρώ που θέτει ο κανονισμός προμηθειών και απαιτείται ανοιχτός πρόχειρος διαγωνισμός».
Σχετικά με τον λογαριασμό Προκαταβολών και Πιστώσεων, η έκθεση αναφέρει πως «παρουσιάζει μεγάλη διακύμανση αφού το ύψος του χρεωστικού του υπολοίπου ήταν ιδιαίτερα υψηλό και κατά την 24.12.2008 ανερχόταν στο ποσό των 44.539,81 ευρώ». Σημειωτέον, το 2008 ο λογαριασμός έκλεισε με έλλειμμα 25.864,19 ευρώ. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι λαμβάνονταν προκαταβολές για ταξίδια κι έξοδα φιλοξενίας, δίχως μετά να αποδίδονται εγκαίρως (κάθε μήνα) τα αναγκαία παραστατικά που δικαιολογούν τις δαπάνες. Παρότι η έκθεση για την τριετία έχει περιέλθει στο ΥΠΑΙΘΠΑ, και παρόλο που γνωρίζει ότι το ΜΦΘ δεν υπόκειται πλέον σε διαχειριστικό έλεγχο, το Υπουργείο συνεχίζει τη χρηματοδότηση δίχως να έχει διενεργήσει καμία περαιτέρω έρευνα.
Χαώδες νομικό καθεστώς
Το χρέος του ΜΦΘ, και η έλλειψη οικονομικού ελέγχου από την Εξελεγκτική Επιτροπή, έχει δημιουργήσει αλλεπάλληλα προβλήματα και στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΚΜΣΤ). Σύμφωνα με τον νόμο ίδρυσης (2557/1997) και τις τροποποιήσεις που ακολούθησαν, το ΜΦΘ αποτελεί «ιδιαίτερο τμήμα του ΚΜΣΤ», άρα δεν έχει ιδία νομική προσωπικότητα, και ταυτόχρονα διαθέτει οικονομική αυτοτέλεια, καθώς επιχορηγείται από τον ΚΑΕ2529. Ως εκ τούτου, οι ανεκπλήρωτες οικονομικές του υποχρεώσεις βαραίνουν το ΚΜΣΤ, από το οποίο διάφορες εταιρείες διεκδικούν δικαστικά τα χρωστούμενα. Τι κι αν το ΚΜΣΤ έχει απευθύνει εκατοντάδες επιστολές σε όλους τους υπουργούς Πολιτισμού, συμπεριλαμβανομένου και του σημερινού πρωθυπουργού, ουδείς έλυσε τη συγκεκριμένη νομική αμφισημία, με συνέπεια τα προβλήματα να διαιωνίζονται.
Η συλλογή της Σκοπέλου
Σαν να μην έφτανε όλη αυτή η παράνοια του ελληνικού δημοσίου που συνάντησα, μιλώντας με τον καλλιτεχνικό διευθυντή των «Φωτογραφικών Συναντήσεων Κυθήρων», κύριο Γιάννη Σταθάτο, ο οποίος ήταν ένας από τους φωτογράφους που συνυπέγραφαν τις ομαδικές επιστολές διαμαρτυρίας, πληροφορήθηκα ότι, εκτός από τα κατεστραμμένα έργα του ΜΦΘ, αγνοείται και η συλλογή του Φωτογραφικού Κέντρου Σκοπέλου (ΦΚΣ). Σημειωτέον, η συλλογή περιέχει το αρχείο του βολιώτη φωτογράφου Κωνσταντίνου Ζημέρη, που είχε αγοραστεί στα τέλη του ’90 έναντι 50.000.000 δραχμών (το ακριβότερο αρχείο που έχει πουληθεί στην Ελλάδα).
Από το 2000-2005, όπου κι έληξε η προγραμματική σύμβαση ανάμεσα στο Δήμο Σκοπέλου και το πρώην Υπουργείο Πολιτισμού, διευθυντής του ΦΚΣ ήταν ο κ. Ε. Ιωακειμίδης. Μιας και πολλοί φωτογράφοι θεωρούν ότι ένα μέρος της συλλογής του ΦΚΣ φυλασσόταν στην αποθήκη που κάηκε πέρσι, ρώτησα τον κ. Ε. Ιωακειμίδη μήπως γνωρίζει που βρίσκεται τώρα η συλλογή. «Το τότε Δ.Σ του ΦΚΣ έλαβε τις ανάλογες αποφάσεις για τη διαφύλαξη των συλλογών του Κέντρου, ενημερώνοντας τις αρμόδιες υπηρεσίες του Υπουργείου», ήταν η απάντηση του.
Ψάχνοντας να δω τι συμβαίνει, και βρίσκοντας κλειδαμπαρωμένη την πόρτα του ΥΠΑΙΘΠΑ (συνεχώς το ραντεβού μου με τον κ. Τζαβάρα αναβαλλόταν για κάποια άλλη στιγμή), τηλεφώνησα στον δήμαρχο Σκοπέλου, κύριο Γιώργο Μιχελή. Ο δήμαρχος ακουγόταν απελπισμένος. Η συλλογή ήταν αυτό που τον απασχολούσε λιγότερο σε σχέση με το ΦΚΣ.
 Όπως μου είπε, το Κέντρο έχει ζημιά 145.000 ευρώ και δε μπορεί να προχωρήσει σε εκκαθάριση, γιατί έχει να κλείσει ισολογισμός από το 2003. Μάλιστα, πάνω στην κουβέντα μου ανέφερε ότι αντιμετωπίζουν πρόβλημα με τα παραστατικά, καθώς «σύμφωνα με την έκθεση του ορκωτού λογιστή ο υπόλογος διαχειριστής (κ. Ε. Ιωακειμίδης) δεν τα μεταβίβαζε με επιτυχία».
Από τη μία, ένα Υπουργείο που ακυρώνει τους διαγωνισμούς του, δεν ελέγχει οικονομικά τους φορείς του, δεν εξασφαλίζει την εύρυθμη λειτουργία των μουσείων του κι αδιαφορεί συστηματικά για την τύχη των περιουσιακών του στοιχείων. Από την άλλη, τα σφραγισμένα στόματα όλων των εμπλεκόμενων με την περσινή φωτιά και η απορία για το που βρίσκεται η πανάκριβα αγορασμένη συλλογή του ΦΚΣ. Έχω την αίσθηση ότι τα ερωτήματα που συσσωρεύτηκαν είναι περισσότερα από όσα αντέχει ο κοινός νους και χρήζουν άμεσων απαντήσεων, διότι αλλιώς δικαιολογημένα γεννούν υποψίες. Τι λέτε κι εσείς, κύριε Τζαβάρα;
protagon.gr (στις Πέμπτη, Ιουνίου 20, 2013)

περι του Μουσειου Φωτογραφιας Θεσσαλονικης/ Aπο το συνεργαζομενο μπλοκ φωτο-γραφι-ζοντας blogmagazine

(περι του Μουσειου Φωτογραφιας Θεσσαλονικης IV) ΑΠΟΦΑΣΗ ΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ
http://fotografizontasmagazine.blogspot.gr/2013/04/iv.html

(περι του Μουσειου Φωτογραφιας Θεσσαλονικης ΙΙΙ) Φωτιά σιγοκαίει στο Μουσείο Φωτογραφίας
Της ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΟΝΤΟΓΕΩΡΓΙΟΥ
http://fotografizontasmagazine.blogspot.gr/2013/04/blog-post_1638.html

 (περι του Μουσειου Φωτογραφιας Θεσσαλονικης ΙΙ) Απαντηση στο αρθρο της κ Νανου
Ηρακλής Παπαϊωάννου Επιμελητής Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης
http://fotografizontasmagazine.blogspot.gr/2013/04/blog-post_7.html

(περι του Μουσειου Φωτογραφιας Θεσσαλονικης Ι) ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ
ΤΗΣ ΧΡΥΣΑΣ ΝΑΝΟΥ  ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
http://fotografizontasmagazine.blogspot.gr/2013/04/blog-post.html

Στάκτη μέρος του αρχείου του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης
http://fotografizontasmagazine.blogspot.gr/2012/06/blog-post.html
Τη νύχτα από 2-3 Μαΐου, 2012, εκδηλώθηκε πυρκαγιά στην αποθήκη της εταιρείας Ορφέας Βεϊνόγλου, που εξειδικεύεται στη μεταφορά και φύλαξη έργων τέχνης στη Βιομηχανική Περιοχή Σίνδου.  Μεγάλος αριθμός φωτογραφικών έργων που ανήκουν στη συλλογή του μοναδικού κρατικού Μουσείου Φωτογραφίας της Ελλάδας,  έγιναν παρανάλωμα του πυρός.

ΕΞΟΡΙΣΤΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΙ - ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ.ΜΑΝΟΛΗΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ

αναδημοσιευση  απο την εφημεριδα  KYTHERA SUMMER EDITION 2007

                                            

                 

με ενα κλικ μεγεθυνεται η φωτο

Πολιτικοί κρατούμενοι- εξόριστοι που φωτογράφισαν (σε παρανομία)

εξόριστοι που φωτογράφιζαν και εκτύπωναν
Δανιόλος Σπύρος φωτογράφισε στην Ικαρία
Ζουρέλης Γιώργος φωτογράφισε στην Μακρόνησο
Κασιμάτης Στέλιος φωτογράφισε στην Ικαρία και στη Μακρόνησο
Καραπατάκης Κώστας φωτογράφισε στον Αη Στράτη
Παπαναστασίου Κώστας φωτογράφησε στην Ικαρία
Σαλάχας Γιώργος φωτογράφισε στην Ικαρία
Τάβλας Γιώργος φωτογράφισε στην Ικαρία 
 

εξόριστοι που ειχαν μόνο φωτογραφική μηχανή
Γεωργιάδης Μάκης
Πετρόγιαννης Ντίνος
Ζέρβα Μαριγούλα Μαστρολέων 

η ερευνα για την αποκατασταση των φωτογραφων της εξοριας συνεχιζεται

ιδιαιτερη περιπτωση ειναι του φωτογραφου του Αη Στρατη Βασιλη Μανικακη 

οπου σαν φωτογραφος του νησου φωτογραφισε εξοριστους την περιοδο 1947-1950. Εκδοθηκε και ενα λευκωμα που περιλαμβανει και φωτογραφιες του εκεινης της περιοδου.

Αη Στράτης  Φωτογραφικά ίχνη 1940-1970.

Αρχείο Βασίλη Μανικάκη  

Γιώργος Νικολακάκης

επιμέλεια: Ελένη Καραντζόλα
φωτογράφιση: Βασίλης Μανικάκης
Υπουργείο Αιγαίου  Μουσείο Μπενάκη  1999
[...]Το λεύκωμα τούτο είναι ο καρπός μιας ζωής περιπετειώδους και δύσκολης, είναι το μεράκι και το πείσμα της. Αυτό το "όνειρο" είδε μέσα στην σκληρότητα, τη στέρηση, την προκατάληψη και τις διώξεις ο Βασίλης Μανικάκης: να καταγράψει και να διασώσει για μας γεγονότα, πρόσωπα, στιγμιότυπα, την ατμόσφαιρα εποχών που διάβηκαν. Η ιστοριογραφία της καθημερινής ζωής ήταν το έργο του. Και το διακόνησε με τη μεγαλύτερη φιλοδοξία και ταυτόχρονα με την πιο συγκλονιστική απλότητα. [...]
Σταύρος Μπένος  Υπουργός Αιγαίου

El Sueño Existe

Το όνειρο υφίσταται.- El Sueño Existe
11 Σεπτεμβρίου 1973 . ΣΑΝΤΙΑΓΟ ΧΙΛΗ

















Η τελευταία φωτογραφία του Σαλβατόρ Αλλιέντε
Προεδρικό μέγαρο - Σαντιάγκο, Χιλή - 11 Σεπτεμβρίου 1973.
Αυτή η φωτογραφία λήφθηκε από μια χιλιανή δημοσιογράφο και βραβεύτηκε το 1973 ως καλύτερη φωτογραφία ρεπορτάζ .
αναδημοσίευση απο FUNDACION SALVADOR ALLENDE SANTIAGO - CHILE
http://www.salvador-allende.cl
http://www.fundacionsalvadorallende.cl/fotos.php?foto=1187

Ο Σαλβατορ Αλιεντε κερδίζει το 1970 τις προεδρικές εκλογές και γίνεται ο πρώτος σοσιαλιστής πρόεδρος της Χιλής που εκλεγεται με δημοκρατικά μέσα.

Το 1973 ανατρέπεται από στρατιωτικό πραξικόπημα.
Πέθανε μέσα στις φλόγες του προεδρικού μεγάρου , όταν βομβαρδίστηκε από την Πολεμική Αεροπορία της Χιλής.



Φωτογραφίες απο το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Χιλή το 1973






























για αυτες που χαθηκαν...
http://www.youtube.com/watch?v=7TFdK3dxllw

Inti Illimani - Venceremos (1973)*


http://www.pschile.cl/
http://www.pcchile.cl/

Facebook/FOTOGRAFIZONTAS

η σελιδα μας στο FACEBOOK με επιπλεον φωτογραφικο υλικο
https://www.facebook.com/FOTOGRAFIZONTAS

ΕΛΙΑ. Αλκης Ξανθακης: Βαση δεδομενων Ελληνων φωτογραφων

http://directoryofphotographers.elia.org.gr/

Φωτογραφιες του Δημοκρατικου Στρατου Ελλαδας(1946-49)

 Συλλογη φωτογραφιων που χρησιμοποιηθηκαν στις εντυπες εκδοσεις του Δ.Σ.Ε. (οι περισσοτερες) / απο την αντιστοιχη φωτογραφικη μελετη του Μ.Κασιματη
 


 

Σεκάνς του κινηματογραφικού συνεργείου του ΔΣΕ

Κινηματογραφικά αποσπάσματα από τη δράση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας που τράβηξε το κινηματογραφικό του συνεργείο και υπάρχουν στο ντοκυμαντέρ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΕΛΛΑΔΑΣ 1946-1949 σε παραγωγή του 902.



Μελετώντας το ντοκυμαντέρ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, κατέληξαμε σε κάποιες ενδιαφέρουσες σκέψεις και διαπιστώσεις ενώ παράλληλα δημιουργήσαμε και μία διαφορετικού είδους αρχειοθέτηση του αντίστοιχου πρωτότυπου υλικού .
Με αφορμή την εκδήλωση που θα γίνει στη Ταινιοθήκη της Ελλαδος με θέμα τον Εμφύλιο Πόλεμο το συγκεκριμένο ντοκυμαντέρ σαν πρόταση κινηματογραφική και δομημένο σωστά είναι και τεχνικά άρτιο, οπότε θεωρούμε οτι είναι αυτονόητο να συμμετέχει, όμως στο συγκεκριμένο πρόγραμμα απουσιάζει!
Μια αξιοσημείωτη παρατήρηση για το ντοκυμαντέρ αυτό είναι η μη καταγραφή των συντελεστών του, καταγραφή απαραίτητη γιατί είναι ένα εργαλείο για τους εκάστοτε ερευνητές και ιστορικούς. Εκτός απο τους συντελεστές (σκηνοθέτης, οπερατερ, συνεργείο, πρόσωπα κα) απαραίτητο να αναγράφονται το είδος και η προελεύση του εκάστοτε αρχειακού υλικού με ιστορικά ντοκουμέντα παλαιοτέρων χρόνων. Η γενικόλογη αναφορά οτι το υλικό προέρχεται απο το αρχείο του ΚΚΕ και το προσωπικό αρχείο του σκηνοθέτη Δ.Γρηγοράτου δεν είναι και η καλύτερη επιστημονικά μιάς και ήδη υπάρχουν πιστοποιημενες καταγραφές προέλευσης αρκετών απο τα αρχειακά ντοκουμέντα.
Απο το υλικό που προβάλλεται ενα σημαντικό μέρος, περίπου 32 λεπτά, προέρχεται απο την κινηματογραφική δράση του αντίστοιχου συνεργείου του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας που κατέγραφε διάφορες πλευρές της διαβίωσης των μαχητών του, με σκοπό την παραγωγή αντιστοίχων επικαίρων που προβάλονταν στο εξωτερικό κάνοντας γνωστή την ύπαρξη, τις δραστηριότητες, την πολιτική και κοινωνική άποψη και τις επιδιωώξεις του ΔΣΕ και του ΚΚΕ. Τότε αντίστοιχα είχαν εκδοθεί και διάφορα έντυπα.
Το κινηματογραφικό συνεργείο του ΔΣΕ απαρτιζοταν: Από τον Γιώργο Σεβαστίκογλου προϊστάμενο και σεναριογράφο, Μάνο Ζαχαρία σκηνοθέτη, Απόστολο Μουσούρη οπερατέρ, Φώτη Ματσάκα βοηθό οπερατέρ(σε μερικές περιπτώσεις).
Η ιδια πρακτική υπάρχει και με την χρησιμοποίηση κινηματογραφικών σκηνών από την Εθνική Αντίσταση. Ανατρέχωντας σε παλαιότερη έρευνα μας, είχαμε ήδη διαπιστώσει ότι και σε προηγούμενη κινηματογραφική δουλειά, πάλι είχε χρησιμοποιηθεί αρχειακό υλικό χωρίς να αναφερθεί το παραμικρό στους τίτλους, υλικό που έτσι φαινόταν σαν άγνωστου προέλευσης. Μία πρακτική που επίσης έχει γίνει από αρκετούς ακόμη κινηματογραφιστές. Οπως αναφέραμε πιο πάνω από μελέτες μας, το υλικό έχει υπαρκτούς δημιουργούς και είναι αδιανόητο να συνεχίζεται η αγνόηση τους. Η μη αναφορά που ενδεχομένως να εξυπηρετεί διάφορες σκοπιμότητες αποτελεί εν κατακλείδι μια αντιδεοντολογική πρακτική.
Για την αποκατάσταση της ιστορίας, για την ύπαρξη και δράση μερικών ακόμη πρωταγωνίστων της Εθνικής Αντίστασης, οι σκήνες που καταγράφουν τον ΕΛΑΣ
είναι από το Φωτοκινηματογραφικό συνεργείο του γενικού στρατηγείου του, με τον ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΕΓΑΛΙΔΗ εικαστικό και επικεφαλής,τον ΙΩΑΝΝΗ ΝΙΣΥΡΙΟ φωτογράφο οπερατέρ (Οκτώβρη 1943 μεχρι Σεπτέμβρη 1944), και τον ΘΑΝΑΣΗ ΠΑΠΑΔΟΥΚΑ φωτογράφο οπερατέρ (Οκτώβρη 1944 μεχρι Φλεβάρη 1945) ο οποίος και γύρισε τις σκηνές από την παράδοση των όπλων του ΕΛΑΣ.
Επιπλέον επειδή η ιστορία γράφεται με ντοκουμέντα, να σημειώσουμε οτι το κινηματογραφικό υλικό εποχής για τον Δεκέμβρη του 1944 στην Αθήνα αλλά και μετά, είναι από Εγγλέζους στρατιωτικούς φωτοκινηματογραφιστές της υπηρεσίας Army Film and Photographic Unit/ A.F.P.U, όπως και αντιστοίχων φωτοκινηματογραφικών υπηρεσιών ξένων στρατιωτικών και οικονομικών αποστολών βοηθείας που διέσχιζαν την επικράτεια.
Αναφορικά με το τεράστιο θέμα της ιδιοκτησίας του αρχειακού υλικού που υπάρχει και είναι υπαρκτό πρόβλημα, δυσκολεύοντας αφάνταστα την οποιαδήποτε έρευνα, θεωρούμε οτι χρειάζεται να συζητηθεί ανοικτά. Αρχειακό υλικό που ενδεχομένως κάποιες φορές προέρχεται και από εκποίηση. Οι τεχνολογικές δυνατότητες της σημερινής εποχής μας δίνουν πολλές λύσεις.
Αν εστιασουμε απο το δελτίο τύπου της εκδηλωσης στην αναγραφή περί "της απώλειας των σημαντικών κινηματογραφικών αποτυπώσεων που συγκρότησε στο «βουνό» το κινηματογραφικό συνεργείο του Δημοκρατικού Στρατού" διαπιστώνουμε αμέσως, πόσο αναγκαία εκτός απο την καλύτερη έρευνα, είναι αυτη η συζήτηση και ταυτόχρονα και η συγκέντρωση του εκάστοτε υλικού, ειδικά αν υπάρχουν κενά, από ψηφιακά αντίγραφα ποιότητας, διαμέσου μιας έντιμης συνεργασίας των διαφόρων φορέων.
Στην αρχειοθέτηση που κάναμε, δημιουργήσαμε θεματικές όπως: πυροβολικό, βολές πολυβόλων, διαβιβάσεις, ξένοι αντιπρόσωποι, απονομές βαθμών, διαφώτηση, μετακινήσεις μονάδων, χαρακώματα-καταφύγια, διάσχιση φαραγγίου, ερείπια, υγειονομικό, διαβίωση μαχητών κ.α. με την πρόθεση να έχουμε, διαμέσου των κινηματογραφικών καρέ, δυνατότητα γιά μια πιό αναλυτική μελέτη της δράσης του ΔΣΕ .
Συνοψίζοντας, είναι αναγκαίο να αποκατασταθούν τα ονόματα των φωτοκινηματογραφιστών και όχι μόνο, γιατί θα τιμηθούν πιο ολοκληρωμένα οι πρωταγωνιστές του Εμφυλίου πόλεμου, όπως αντίστοιχα και της Εθνικής Αντίστασης. πρώτη δημοσίευση 3/2/2012

Μανώλης Κασιμάτης / πολιτιστική εταιρεία ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΣ

δειτε επίσης
http://eteriafotografizontas.blogspot.com/2011/02/1943-1945.html
Φωτοκινηματογραφικο συνεργειο ΕΛΑΣ 1943-1945
Μια πρωτη συλλογη σκηνών που γυρισε το φωτοκινηματογραφικο συνεργειο του ΕΛΑΣ κατα τη διαρκεια της κατοχης μεχρι της συμφωνία της Βάρκιζας.Για πρωτη φορα μετα 67 χρονια αναγραφονται τα ονοματα των μελων του συνεργειου.

Τελικά υπάρχουν δύο ταινίες για “την αλήθεια για τα παιδιά της Ελλάδας” στον Εμφύλιο!

Τελικά υπάρχουν δύο ταινίες με θέμα την έξοδο των παιδιών από την Ελλάδα, την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου.
Η πρώτη ταινία, από τον ΔΣΕ.
Η πρώτη, την οποία όλοι γνωρίζουν με τον τίτλο “Η αλήθεια για τα παιδιά της Ελλάδας” γυρίστηκε το 1948 από το Κινηματογραφικό Συνεργείο του ΔΣΕ “Η Ελεύθερη Ελλάδα”, με συντελεστές τον Μάνο Ζαχαρία στην σκηνοθεσία, τον Γιώργο Σεβαστίκογλου στο σενάριο και τον οπερατέρ Απόστολο Μουσούρη. Η ταινία γυρίστηκε στο Γράμμο-Βίτσι, στις περιοχές που είχε υπό τον έλεγχό του ο ΔΣΕ, και στις Λαϊκές Δημοκρατίες της Ουγγαρίας και της Τσεχοσλοβακίας.Το μοντάζ και η επεξεργασία του ήχου έγιναν στην Πράγα, όπου πραγματοποιήθηκε και η πρώτη κλειστή προβολή της, το 1948, παρόντος και του μεγάλου Τσεχοσλοβάκου ντοκιμαντερίστα, Γιόρι Σίβενς. Στη συνέχεια κυκολφόρησε και στις υπόλοιπες σοσιαλιστικές χώρες. Για τις ανάγκες της ταινίας, το συνεργείο ταξίδεψε στην Τσεχοσλοβακία και την Ουγγαρία για να αποτυπώσει τη ζωή των παιδιών στις νεαρές σοσιαλιστικές χώρες. Σύμφωνα με τον Μάνο Ζαχαρία, η πρώτη δημόσια προβολή της στην Ελλάδα έγινε αρχές του 1949 σε ένα χωριό του Βίτσι και ίσως πραγματοποιήθηκαν και κάποιες προβολές της ακόμα στις ανταρτοκρατούμενες περιοχές. Καθώς διηγείται ο ίδιος ο σκηνοθέτης, γυναίκες που έβλεπαν τα παιδιά τους στο πανί που χρησιμοποιούνταν ως οθόνη, ορμούσανε επάνω του για να τα αγκαλιάσουν! Εκτοτε, τα «ίχνη» της ταινίας χάνονται, μαζί και πολλά μέτρα φιλμ από παρόμοιες λήψεις που πραγματοποίησε το συνεργείο του ΔΣΕ. Πολλές δεκαετίες αργότερα, θα ανακαλυφθεί εντελώς τυχαία μια κόπια της στη Γαλλία από τον σκηνοθέτη Ροβήρο Μανθούλη. Η ιστορία της κόπιας που έχουμε σήμερα έχει ως εξής:
................................

Η δεύτερη ταινία, από την Γιουγκοσλαβία.
Την ίδια ακριβώς χρονική περίοδο, τα κρατικά κινηματογραφικά συνεργεία της Γιουγκοσλαβίας με την υποστήριξη της εταιρείας “Avala Film“, με έδρα το Βελιγράδι, υλοποιούν μια άλλη ταινία, σε σενάριο και σκηνοθεσία Radivoje Lola Djukic, με γυρίσματα εντός της Γιουγκοσλαβίας, και με τό ίδιο ακριβώς θέμα (ή έστω, ελαφρώς διαφορετικό -η διαφορά είναι στην εθνικότητα των παιδιών του “παιδοφυλάγματος” ή του “παιδομαζώματος” και στις χώρες που τα φιλοξένησαν). Σύμφωνα με κάποιες πηγές ο τίτλος της ταινίας είναι “Τα παιδιά της Ελλάδας“, σύμφωνα με κάποιες άλλες πηγές ο τίτλος είναι “Η έξοδος των προσφυγόπουλων παιδιών από την Αιγαιακή Μακεδονία“. Οι διαφορές στον τίτλο, και τα όσα αυτές νοηματοδοτούν είναι προφανείς. Το εκπληκτικό είναι ότι οι δύο ταινίες, που σύμφωνα με όλες τις πηγές γυρίστηκαν ανεξάρτητα η μία από την άλλη είναι όμοιες σε πολύ μεγάλο βαθμό. Ιδιο κόνσεπτ, ίδια αφήγηση, ίδιο στόρι, ίδια διάρθρωση, πανομοιότυπες σκηνές, ακόμη και κάποια σημεία της μουσικής (όπως π.χ. ο διασκευασμένος “Υμνος του ΕΛΑΣ”), όλα μοιάζουν υπερβολικά. Η ταινία αυτή είναι γυρισμένη εξ ολοκλήρου στη Γιουγκοσλαβία
...............................................................................

δειτε ολο το αρθρο στοhttp://xyzcontagion.wordpress.com
XYZ Contagion
Στιγμές και όψεις της ελληνικής (και όχι μόνο) δημόσιας πραγματικότητας

Ο ελληνικός εμφύλιος στην οθόνη

Η εκδήλωση αφιερώνεται στη μνήμη του Θόδωρου Αγγελόπουλου, καθώς ο εμφύλιος υπήρξε μια από τις κεντρικές συνιστώσες του κινηματογραφικού του έργου.

Η Ταινιοθήκη της Ελλάδος διοργανώνει σε συνεργασία με τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ) και το τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (ΕΜΜΕ) του Πανεπιστημίου Αθηνών το αφιέρωμα Ο ελληνικός εμφύλιος στην οθόνη. Το αφιέρωμα γίνεται επίσης σε συνεργασία με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου (ΕΚΚ), τη Διεύθυνση-Μουσείου Αρχείου της ΕΡΤ, την Ταινιοθήκη του Βελγραδίου (Jugoslovenska Kinoteka) και τις εταιρείες διανομής Feelgood Entertainment, Νεανικό Πλάνο και Village Films.
Από τις 9 έως τις 15 Φεβρουαρίου 2012, στο φιλόξενο χώρο της Ταινιοθήκης, η κινηματογραφική αυλαία ανοίγει για μια εβδομάδα γεμάτη εκδηλώσεις και καθημερινές προβολές. Μοναδικά κινηματογραφικά τεκμήρια της εποχής, ταινίες μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ σχολιάζονται από τους δημιουργούς τους και άλλους ειδικούς και πλαισιώνονται από ευρύτερες εκδηλώσεις. Σε δύο στρογγυλές τράπεζες, στις 9 Φεβρουαρίου για τον εμφύλιο και τη μυθοπλασία και στις 13 Φεβρουαρίου για τον εμφύλιο και το ντοκιμαντέρ, σκηνοθέτες και άνθρωποι του κινηματογράφου, κοινωνιολόγοι και ιστορικοί συζητούν μεταξύ τους αλλά και μοιράζονται με το κοινό σκέψεις και απόψεις για τις ποικίλες αποτυπώσεις του εμφυλίου πολέμου στην οθόνη.
Η έναρξη του αφιερώματος θα γίνει την Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου στις 19.30 με τη στρογγυλή τράπεζα με θέμα «Ο ελληνικός εμφύλιος στην οθόνη: η μυθοπλασία». Θα ακολουθήσει η τιμητική προβολή των Κυνηγών του Θεόδωρου Αγγελόπουλου στις 21.30.
Στη στρογγυλή τράπεζα συμμετέχουν: Παντελής Βούλγαρης-Σκηνοθέτης, Κώστας Βρεττάκος-Σκηνοθέτης, Μαρία Κατσουνάκη- Κριτικός Κιν/φου, Μαρία Κομνηνού-Αν. Καθηγήτρια/ Γεν. Γραμ. Δ.Σ. ΤΤΕ, Πέπη Ρηγοπούλου-Καθηγήτρια, Τάσος Ψαρράς-Σκηνοθέτης. Συντονίζει ο Καθηγητής & Αντιπρόεδρος των ΑΣΚΙ Ηλίας Νικολακόπουλος.
Στην δεύτερη στρογγυλή τράπεζα με θέμα «Ο ελληνικός εμφύλιος στην οθόνη: το ντοκιμαντέρ» που θα γίνει την Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου στις 19.30 συμμετέχουν οι: Βασίλης Αλεξόπουλος-Διευθυντής Μουσείου-Αρχείου της ΕΡΤ, Ηλίας Γιαννακάκης-Σκηνοθέτης, Μάνος Ζαχαρίας-Σκηνοθέτης, Ροβήρος Μανθούλης-Σκηνοθέτης, Φώτος Λαμπρινός-Σκηνοθέτης, Τάσος Σακελλαρόπουλος –Ιστορικός, Μέλος Δ.Σ. των ΑΣΚΙ, Θανάσης Σκρούμπελος-Σκηνοθέτης. Συντονίζει η ιστορικός και Μέλος Δ.Σ. των ΑΣΚΙ Ιωάννα Παπαθανασίου.
Το εκτενές αυτό αφιέρωμα που πραγματοποιείται για πρώτη φορά στη χώρα μας, επιχειρεί να καλύψει ένα κενό. Φιλοδοξεί σε μια ολοκληρωμένη και καθόλα αντιπροσωπευτική παρουσίαση των κινηματογραφικών εγγραφών που σήμερα διαθέτουμε για τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο. Έχοντας ως αφετηρία τις αρχικές καταγραφές, που προώθησε την εποχή της σύγκρουσης, με τη μορφή επικαίρων και μικρών ενημερωτικών ταινιών, η προπαγάνδα των δύο αντίπαλων στρατοπέδων, το αφιέρωμα εκτείνεται στην επισκόπηση της ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής επί έξι και πλέον δεκαετίες. Αποσκοπεί έτσι σε μια νέα ανάγνωση των τρόπων με τους οποίους ο ελληνικός κινηματογράφος ενσωμάτωσε και διαπραγματεύτηκε την εμφύλια σύγκρουση, χρησιμοποιώντας άλλοτε τη μυθοπλασία και άλλοτε, όπως τα τελευταία κυρίως χρόνια, το δημιουργικό ντοκιμαντέρ.
Συνδεδεμένος με το τραύμα και τις απαγορεύσεις, που τον συνόδευσαν από την αρχή, αλλά και παίζοντας με τις σιωπές, ο εμφύλιος πόλεμος δεν καθιερώθηκε ως ιδιαίτερα πρόσφορο πεδίο για τη μεγάλη οθόνη. Αν η άρση των απαγορεύσεων το 1974 συντέλεσε στην οριστική ένταξή του στη θεματολογία του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου, δεν έλειψαν, ωστόσο, από νωρίς οι σχετικές αναφορές. Με τη μορφή συνδηλωτικών σχολίων ο εμφύλιος πόλεμος εισήλθε δια της τεθλασμένης στο κινηματογραφικό προσκήνιο στα σκοτεινά μετεμφυλιακά χρόνια, πριν τροφοδοτήσει τις ιδεολογικές συντεταγμένες της κινηματογραφικής παραγωγής στα χρόνια της απριλιανής δικτατορίας. Στη συνέχεια, οι κοινωνικές επιπτώσεις του –ένας εμφύλιος πόλεμος χωρίς πόλεμο- και οι μνήμες θα απορροφήσουν το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής της νέας γενιάς σκηνοθετών που στη συντριπτική πλειοψηφία τους δεν αρνήθηκαν τις ιδεολογικές τους συγγένειες με την Αριστερά. Οι πολιτικοί κρατούμενοι, οι «ανταρτόπληκτοι» και οι πρόσφυγες, οι οικογενειακές τραγωδίες, οι μνήμες και τα αδιέξοδα, διέτρεξαν τις ρεαλιστικές αναπαραστάσεις και τις αλληγορικές αναφορές και αναπαρήγαγαν τα κυρίαρχα πρότυπα του αριστερού αφηγήματος. Τα τελευταία χρόνια οι κάμερες καταγράφουν και δύο νέες εκδοχές. Πρόκειται για τη στρατιωτική διάσταση του εμφυλίου πολέμου αλλά και για την κατάθεση της βιωμένης εμπειρίας, η οποία με τη μορφή του ντοκιμαντέρ δοκιμάζει νέους τρόπους κινηματογραφικής αφήγησης.
Τις διαφορετικές αυτές εγγραφές της εμφύλιας αναμέτρησης, όπως εμφανίστηκαν από την έκρηξή της μέχρι τις μέρες μας, επιχειρεί να αναδείξει το εν λόγω αφιέρωμα. Σε ένα δεύτερο επίπεδο, δίπλα στις καθιερωμένες προβολές, το αφιέρωμα μας καλεί να αναστοχαστούμε στη βάση μιας παράλληλης ανάγνωσης των ταινιών οι οποίες υπακούουν σε διαφορετικές εποχές και ιδεολογίες αλλά και σε διαφορετικούς κανόνες, σχολές και ρεύματα. Ενώνονται, άραγε, οι ταινίες αυτές, παρά τις ασυνέχειες και τις σιωπές, με τα λεπτά νήματα μιας άρρητης συνέχειας;

Αρχειακά τεκμήρια
Η προβολή και ο σχολιασμός άγνωστων κινηματογραφικών τεκμηρίων της περιόδου του εμφυλίου πολέμου συνιστά ένα από τα βασικά μελήματα του αφιερώματος. Στα σύντομα κινηματογραφικά επίκαιρα που παραχωρήθηκαν από το Διεύθυνση Μουσείου-Αρχείου της ΕΡΤ, προστίθενται άγνωστα και σημαντικά αρχεία που απόκεινται στις συλλογές της Ταινιοθήκης της Ελλάδος. Η δωρεά της Ολυμπίας Παπαδούκα και του καθηγητή του Πανεπιστημίου της Φιλαδέλφειας Μιχάλη Δόριζα εισάγουν στο αφιέρωμα και περιλαμβάνουν μοναδικές σε ευκρίνεια σκηνές από τα Δεκεμβριανά και την οπισθοχώρηση των στρατευμάτων του ΕΛΑΣ, τη συμφωνία της Βάρκιζας, το 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ τον Οκτώβριο του 1945 και τις μεγαλειώδεις διαδηλώσεις της Αριστεράς στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Σε αυτά προστίθενται λήψεις από τα στρατόπεδα των κυβερνητικών, την επίσκεψη του βασιλιά και Αμερικανών αξιωματούχων στα στρατόπεδα και πόλεις όπου μαίνεται ο εμφύλιος καθώς και την επίσκεψη του βασιλιά και της βασίλισσας στα ελληνογιουγκοσλαβικά σύνορα.
Ωστόσο, ιδιαίτερο ενδιαφέρον συγκεντρώνουν δύο ταινίες που εντοπίστηκαν στην Ταινιοθήκη της Σερβίας, στο Βελιγράδι, και προβάλλονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Η πρώτη, Τα ελληνόπαιδα (Grčka Deca, 1948) του Radivoje Lola Đukić περιγράφει την υποδοχή ελληνοπαίδων στο προσφυγικό κατάλυμα στη Bela Crkva. Γυρισμένη την ίδια περίπου εποχή με την ταινία Η αλήθεια για τα παιδιά της Ελλάδος (1948) των Μάνου Ζαχαρία και Γιώργου Σεβαστίκογλου, η ταινία αποτελεί την εκδοχή της γείτονος και συμμάχου του Δημοκρατικού Στρατού Γιουγκοσλαβίας και επομένως συνιστά μια ακόμη απάντηση στις ελληνικές κυβερνητικές θέσεις περί του παιδομαζώματος.
Οι δύο αυτές ταινίες μας υποβάλουν στην πρόκληση της παράλληλης ανάγνωσής τους. Αντίστοιχα, η απώλεια των σημαντικών κινηματογραφικών αποτυπώσεων που συγκρότησε στο «βουνό» το κινηματογραφικό συνεργείο του Δημοκρατικού Στρατού θα μπορούσε εν μέρει να αναπληρωθεί με τη δεύτερη ταινία που εντοπίστηκε στη Σερβία. Η Αδελφική βοήθεια (Bratska Pomoć, 1950) των Trajče Popov και Žorž Skrigin, αν και υπακούει στην ανάγκη απάντησης της «αιρετικής» πλέον Γιουγκοσλαβίας στις κατηγορίες «για το πισώπλατο χτύπημα του Τίτο», πραγματεύεται τη βοήθεια που δόθηκε στα χρόνια του εμφυλίου στο Δημοκρατικό Στρατό.
Στον αντίποδά της τοποθετείται ένα μάλλον «υποτιμημένο» και αταύτιστο προπαγανδιστικό υλικό για τη βοήθεια του πλάνου Μάρσαλ στην «εθνική ανοικοδόμηση».

Ταινίες μυθοπλασίας
Επεκτείνοντας στο χρόνο την ιστορική αναδρομή θα διαπιστώσουμε πως μέχρι το 1974 οι ταινίες μυθοπλασίας που άμεσα αναφέρονται στον εμφύλιο είναι ελάχιστες και γυρίζονται κυρίως στα χρόνια της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Εξαίρεση αποτελούν οι βραβευμένοι στο Βερολίνο Παράνομοι του Νίκου Κούνδουρου που γυρίζονται στον απόηχο της εμφύλιας αναμέτρησης αλλά πάντως μετά την επανάκαμψη της Αριστεράς και την ανάδειξη της ΕΔΑ στην αξιωματική αντιπολίτευση, το 1958. Καθώς η διατήρηση των διακρίσεων σε βάρος των ηττημένων και η λογοκρισία, οδηγούν στην αποσιώπηση του εμφυλίου, οι ήρωες κι η εποχή σκόπιμα δεν σηματοδοτούνται ξεκάθαρα. Στην ταινία οι «παράνομοι» προσπαθούν, είτε γιατί εμπλέκονται σε παλιές δοσοληψίες είτε γιατί δολοφονούν έναν πλούσιο αγρότη, να διαφύγουν τη σύλληψή τους από τη χωροφυλακή.
Στην περίοδο της δικτατορίας αναβιώνει το ρεπερτόριο της μετεμφυλιακής πόλωσης, αλλά η έμφαση αποδίδεται στο νέο εθνικιστικό ιδεολόγημα του καθεστώτος. Κινούμενες πάντα στον αντικομμουνιστικό άξονα, οι ταινίες, που εστιάζουν στον εμφύλιο, υπογραμμίζουν την ανάγκη υπέρβασης του παρελθόντος με σκοπό την ανάδειξη του έθνους που μεγαλουργεί μέσα από την ενότητα. Χαρακτηριστικό δείγμα αποτελεί ο Γράμμος (1971) του Ηλία Μαχαίρα που θα προβληθεί στο πλαίσιο του κινηματογραφικού αφιερώματος.
Η μεταπολίτευση εγκαινιάζει την έκρηξη της παραγωγής. Οι σκηνοθέτες ιδιαίτερα του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου (ΝΕΚ) θα μπορέσουν πλέον να αναστοχαστούν κινηματογραφικά τη δεκαετία του ’40, χωρίς τους περιορισμούς και τις απαγορεύσεις που έθεσαν τον εμφύλιο, ως θέμα ταμπού, στο περιθώριο για τουλάχιστον τρεις δεκαετίες. Εστιάζοντας κυρίως στο τραύμα του εμφυλίου, η ελληνική κινηματογραφία, μετά το 1974, συμπορεύεται με τις επεξεργασίες της μνήμης για τη δεκαετία του ’40 και παρουσιάζει τις επιπτώσεις του εμφυλίου και τα «θύματα» της σύγκρουσης.
Τη νέα αυτή οπτική εγκαινιάζει ο Θόδωρος Αγγελόπουλος με δύο ταινίες από την τριλογία της ιστορίας: το Θίασο (1974-5) και τους Κυνηγούς (1977).
Τα γυρίσματα του Θιάσου ξεκινούν τον τελευταίο χρόνο της δικτατορίας και ολοκληρώνονται ένα χρόνο μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου και την πτώση της χούντας. Η ταινία-σταθμός για την συγκρότηση του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου θα λάβει, το 1975, το Βραβείο της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου στο Φεστιβάλ Κανών. Η ιστορία του μπουλουκιού που περιοδεύει στην Ελλάδα ανεβάζοντας την Γκόλφω δίνει μια μοναδική εκδοχή στο ζήτημα της αναπαράστασης της Ιστορίας. Το δεύτερο μέρος της τριλογίας, οι Κυνηγοί, πραγματεύεται τον συνεχή φόβο της Αριστεράς όπως τον βιώνει η αστική τάξη ως τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Το πτώμα ενός αντάρτη που εντοπίζεται από μια ομάδα κυνηγών θαμμένο μέσα στο χιόνι, παραμονή Πρωτοχρονιάς, θα αποτελέσει τον καταλύτη για την διερεύνηση της ένοχης συνείδησης των νικητών.

Ένα χρόνο νωρίτερα, το 1976, ο Παντελής Βούλγαρης παρέδιδε στο κοινό το βραβευμένο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης Χάππυ Νταίη, βασισμένο στο διήγημα Ο λοιμός του Αντρέα Φραγκιά. Η πρώτη ταινία μυθοπλασίας που αναφέρεται στη Μακρόνησο αντιμετωπίζει το στρατόπεδο ως μικρόκοσμο του διχασμού και της αγριότητας που επικρατούσε στη χώρα. Ο Βούλγαρης προσεγγίζει το θέμα με τον ουμανισμό του νεορεαλισμού διανθισμένο με σουρεαλιστικά στοιχεία πετυχαίνοντας ένα συγκλονιστικό αποτέλεσμα.

Η εποχή της «απομυθοποίησης» εγκαινιάζεται τη δεκαετία του ’80 με ταινίες όπως, ο Μεγαλέξανδρος του Θόδωρου Αγγελόπουλου, Η κάθοδος των εννέα του Χρήστου Σιοπαχά και Τα παιδιά της Χελιδόνας του Κώστα Βρεττάκου.
Ο βραβευμένος με το Χρυσό Λέοντα στη Βενετία Μεγαλέξανδρος (1980) χρησιμοποιεί το ιστορικό γεγονός της σφαγής στο Δήλεσι, θέτοντας εκ νέου τα προβλήματα των συγκρούσεων στην περίοδο της Αντίστασης και του εμφυλίου και υιοθετώντας την ιστορική ερμηνεία του Dominique Eudes, για την σύγκρουση καπεταναίων και κομματικής ηγεσίας.
Βασισμένη στο ομώνυμο αφήγημα του Θανάση Βαλτινού η βραβευμένη στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας Κάθοδος των εννέα (1984) περιγράφει την κάθοδο μιας μικρής ομάδας ανταρτών του Δημοκρατικού Στρατού προς τον Ταΰγετο κι από εκεί στη θάλασσα μετά την επιτυχία των επιχειρήσεων του κυβερνητικού στρατού στην Πελοπόννησο. Η τύχη τους είναι προδιαγεγραμμένη.
Παρόμοια είναι και η ιστορία που αφηγείται στα Χρόνια της θύελλας (1984) ο Νίκος Τζήμας, που λίγα χρόνια νωρίτερα γυρίζει και τον Άνθρωπο με το γαρύφαλλο για τον Μπελογιάννη. Η προσπάθεια δύο ανταρτών του ΕΛΑΣ που μάταια προσπαθούν να επιστρέψουν στα σπίτια τους μετά την καταστροφή της μονάδας τους από τον εθνικό στρατό.
Το ιστορικό γεγονός της εκκένωσης των παραμεθόριων χωριών στο τέλος του εμφυλίου και της εγκατάστασης των προσφύγων στα επιταγμένα κτίρια στη Θεσ/νικη αποτελεί τον βασικό καμβά στο βραβευμένο στο Φεστιβάλ Θεσ/νίκης Καραβάν Σαράι (1986) του Τάσου Ψαρρά.
Ο σπαραγμός του εμφυλίου προβάλλεται και πάλι μέσα από μια προσωπική ιστορία στα Πέτρινα χρόνια (1985) του Παντελή Βούλγαρη. Η αληθινή ιστορία ενός ζευγαριού αγωνιστών της Αριστεράς, που εκτοπίζονται σε διαφορετικά στρατόπεδα και ξανασυναντιόνται μετά από πολλά χρόνια, μαζί με το παιδί τους, συγκίνησε το μεγάλο κοινό.
Ο Κώστας Βρεττάκος, στα Παιδιά της Χελιδόνας (1987), εμπνευσμένος από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Διονύση Χαριτόπουλου, προσεγγίζει με πιραντελλική διάθεση την διακεκαυμένη ζώνη διερεύνησης της εμφύλιας σύγκρουσης. Ένας δημοσιογράφος κι ένας νεαρός σκηνοθέτης αναζητούν πληροφορίες για την ιστορία μιας οικογένειας που βρέθηκε τοποθετημένη σε αντίπαλα στρατόπεδα στην εμφύλια σύγκρουση. Η τηλεοπτική αναζήτηση καταλήγει στην ιστόρηση των διαφορετικών εκδοχών και λειτουργεί εκρηκτικά.
Στο μεταίχμιο βιώματος και μυθοπλασίας κατατάσσεται η ταινία Ελένη (1985) του Πίτερ Γέιτς (Peter Yates) με τους Κέιτ Νέλιγκαν και Τζον Μάλκοβιτς, βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο-μαρτυρία του Νίκου Γκατζογιάννη (Nick Gage). Η δραματοποιημένη εκδοχή της δολοφονίας της μητέρας του συγγραφέα στο χωριό Λιά Φιλιατών της Ηπείρου την περίοδο του εμφυλίου ιστορείται ως η θυσία μιας γυναίκας να σώσει τα παιδιά της από την αναγκαστική στρατολόγηση και αποστολή στις «φιλικές» χώρες από τις δυνάμεις του Δ.Σ.
Στην ορεινή ήπειρο του 1949 διαδραματίζεται και η Βασιλική (1997) του Βαγγέλη Σερντάρη που αφηγείται τον έρωτα ενός ενωμοτάρχη για την γυναίκα ενός αντιφρονούντος κομμουνιστή. Από το επίκεντρο του εμφυλίου στην Ήπειρο ο Λεωνίδας Βαρδαρός μας μεταφέρει στην Ικαρία στην ταινία του Ούλοι εμείς εφέντη (1998). Οκτώ αντάρτες, υπακούοντας στην εντολή του κόμματος «το όπλο παρά πόδα», συνεχίζουν για έξι χρόνια να κρύβονται στο νησί αρνούμενοι να παραδοθούν.
Οι Παντελής Βούλγαρης και Θεόδωρος Αγγελόπουλος θα επιστρέψουν μια 20ετία αργότερα στον εμφύλιο, ο πρώτος με το Ψυχή βαθιά, το 2009, και ο δεύτερος με Το λιβάδι που δακρύζει, το 2004, που αποτελεί το πρώτο μέρος της λεγόμενης «τριλογίας» με θέμα την μοίρα του ελληνισμού μέσα από αναφορές στον Θηβαϊκό κύκλο.
Ξεκινώντας το 1919 με την είσοδο του Κόκκινου Στρατού στην Οδησσό και τον ξεριζωμό της ελληνικής παροικίας και τελειώνοντας το 1949 με το τέλος του ελληνικού εμφυλίου πολέμου, Το λιβάδι που δακρύζει περιγράφει την ιστορία μιας γυναίκας. Πρόσφυγας από την Οδησσό και ταυτόχρονα φιγούρα αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, η Ελένη υποφέρει τα δεινά της δικτατορίας του Μεταξά, της Κατοχής και του Εμφυλίου και χάνει τα δυο της παιδιά που βρίσκονται στα δύο αντίπαλα στρατόπεδα.
Το κλασικό μοτίβο της ιστορίας δύο αδελφών που βρίσκονται σε αντίπαλα στρατόπεδα επανέρχεται στη Ψυχή βαθιά. Έχοντας επιστρατευτεί από τον Εθνικό και το Δημοκρατικό Στρατό ως οδηγοί στα δύσβατα μονοπάτια και στα περάσματα του Γράμμου και του Βίτσι, τα δυο αδέλφια δεν απαρνούνται τους δεσμούς του αίματος. Σε αυτή τη σύγκρουση που προκάλεσαν οι «ξένοι», η εγκληματική τακτική του κυβερνητικού στρατού να αποδεχτεί τον βομβαρδισμό των θέσεων των ανταρτών με βόμβες ναπάλμ αντιπαρατίθεται στην εμμονή του επιτελείου των ανταρτών να μην προχωρήσει σε ανακωχή παρά τη διαφαινόμενη ήττα.

Ντοκιμαντέρ
Η πρώτη απόπειρα καταγραφής μιας πτυχής του Εμφυλίου γίνεται στη μεταπολίτευση, το 1974, με το Νέο Παρθενώνα της γνωστής «Ομάδας των Τεσσάρων». Ο πρόσφατα χαμένος Κώστας Χρονόπουλος και οι Γιώργος Χρυσοβιτσάνος, Σπύρος Ζάχος και Θανάσης Σκρουμπέλος θα αποτελέσουν το πρώτο συνεργείο κινηματογραφιστών που θα φθάσει στα μαρτυρικά νησιά της Μακρονήσου και της Γυάρου.
Μια δεκαετία αργότερα, το 1997, γυρίζεται το ντοκιμαντέρ Ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος μέσα από το φακό ενός έλληνα σκηνοθέτη που ζει στο Παρίσι. Ο Ροβήρος Μανθούλης θα λάβει το ειδικό Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο Διεθνές Φεστιβάλ Τηλεοπτικών Προγραμμάτων (F.I.P.A.) του Μπιαρίτζ. Η παραγωγή παρουσιάστηκε σε δυο εκδοχές, μια σχεδόν ωριαία και μια εξάωρη. Η ωριαία βερσιόν αποτελεί μία ιστορική καταγραφή των γεγονότων του εμφυλίου που περιλαμβάνει αρχειακό υλικό από το συνεργείο του Δημοκρατικού Στρατού, από το BBC και από αρχεία των χωρών και των δυο αντίπαλων στρατοπέδων. Η εξάωρη βερσιόν με τίτλο Βίοι Παράλληλοι του Εμφυλίου έλαβε το ετήσιο βραβείο καλύτερης εκπομπής πληροφόρησης στην Ελλάδα, το 1997. Στα έξι ωριαία επεισόδια καταγράφονται οι μαρτυρίες 17 προσώπων που έζησαν ή μελέτησαν την περίοδο του εμφυλίου.
Μισό αιώνα μετά τη λήξη του εμφυλίου όλο και περισσότερα ντοκιμαντέρ φωτίζουν άγνωστες πτυχές της περιόδου αυτής. Η βραβευμένη στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης Μακρόνησος (2008) των Ηλία Γιαννακάκη και Εύης Καραμπάτσου, παραθέτει για πρώτη φορά την μαρτυρία του 90χρονου διοικητή του στρατοπέδου, το πρώτο ουσιαστικά καταγεγραμμένο ντοκουμέντο μαρτυρίας της άλλης πλευράς, ο οποίος «συνομιλεί» με πρώην κρατουμένους που επισκέπτονται το νησί.
Αφανείς ήρωες του Εμφυλίου γίνονται πρωταγωνιστές στη Ζωή στους βράχους (2009) της Αλίντας Δημητρίου και στο βραβευμένο από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου Άλλος δρόμος δεν υπήρχε (2009) του Σταύρου Ψυλλάκη. Από τη μία οι αντάρτισσες - «γυναίκες της διπλανής πόρτας» κι από την άλλη οι εναπομείναντες αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού στην Κρήτη, παράνομοι για χρόνια στο νομό Χανίων μαζί με εκείνους που με αυτοθυσία τους προστάτεψαν. Τέλος η ιδεολογική μεταστροφή και ένταξη του Τούρκου Μιχρί Μπελί στον Δημοκρατικό Στρατό, αλλά και οι μετέπειτα συνέπειες της επιλογής του περιγράφονται στο Καπετάν Κεμάλ, ο σύντροφος (2008) του Φώτου Λαμπρινού.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Για περισσότερες πληροφορίες:
Γραφείο Τύπου Ταινιοθήκης της Ελλάδος:
Ισμήνη Χλιόβα-Μπιτζάνη: 210 3612046, 6973562081 isminicb@gmail.com
Φαίδρα Παπαδοπούλου: 210 3612046 (εσωτ. 0119) phaedrapap@tainiothiki.gr

Φωτογραφιες της μοναδας Υγειονομικου του Δημοκρατικου Στρατου Ελλαδας

Φωτοκινηματογραφικό συνεργείο του Δημοκρατικού Στράτου Ελλάδας

επικεφαλης Γιώργος Σεβαστίκογλου σκηνοθετης-σεναριογραφος,
Μάνος Ζαχαρίας σκηνοθετης
Απόστολος Μουσούρης διευθυντης φωτογραφιας.

Οι συνηθισμένες πρακτικές για να δημιουργηθούν φωτογραφίες αν δεν υπηρχαν λήψεις(αρνητικά) απο φωτογραφικες μηχανες ήταν:
είτε με αντιγραφή απο τα καρέ του κινηματογραφικού φιλμ
είτε με κόψιμο ενός καρέ του κινηματογραφικού φιλμ.

Υπαρχουν επισης και κινηματογραφημενες σκηνες απο τη μοναδα υγειονομικου του ΔΣΕ.
πρωτη δημοσίευση 20/8/2010

«Το αντάρτικο νοσοκομείο του Γράμμου»

Ετήσια θεματική συνάντηση της ΕΔΙΑ για τον ελληνικό εμφύλιο:
«Το αντάρτικο νοσοκομείο του Γράμμου»

Η Εταιρεία Διάσωσης Ιστορικών Αρχείων (ΕΔΙΑ) 1940-1974 Κ.-Δ. Μακεδονίας διοργανώνει την ετήσια θεματική συνάντησή της για τον εμφύλιο πόλεμο, στο Νεστόριο στις 21, 22 Αυγούστου 2010.
Θέμα της εκδήλωσης:
«Γράμμος, αντάρτικο νοσοκομείο, Νώντας Σακελλαρίου Αρχίατρος του ΔΣΕ».

Το 1948 το αντάρτικο νοσοκομείο του Γράμμου μετατράπηκε σε μια μεγάλη νοσοκομειακή μονάδα. Με απόφαση του Γενικού Αρχηγείου και με εισήγηση του Αρχίατρου Σακελαρίου τέθηκαν σε εφαρμογή τα σχέδια για ένα μεγάλο νοσοκομείο που θα ανταποκρινόταν στις απαιτήσεις των σκληρών μαχών που αναμένονταν για το 1948.
Σε σύντομο χρονικό διάστημα, ο εργολάβος Μιχάλης Σουμελίδης που ανέλαβε το εγχείρημα της κατασκευής ολοκλήρωσε το έργο και το Μάη του ‘48 το νέο νοσοκομείο, στον ίδιο σχεδόν χώρο με το παλιό, ήταν έτοιμο. Έγινε μια Νοσοκομειούπολη, πρωτοφανής για αντάρτικο, σημειώνει ο Νώντας Σακελαρίου. Με κτιστές εγκαταστάσεις από πέτρα και ξύλο, με 1.500 κρεβάτια, χειρουργεία, κλίβανους αποστείρωσης, ηλεκτρικό ρεύμα, πολλούς βοηθητικούς χώρους, υπαίθριο θέατρο με ξύλινες κερκίδες, γιατρούς και προσωπικό, με μονάδα παραγωγής φυσιολογικού ορού και εργαστήριο αποστείρωσης γάζας. Υπήρχαν ακόμη και ειδικοί θάλαμοι νοσηλείας για βαριά τραυματισμένους, τυφικούς και κωφάλαλους. Μόνο κατά τις επιχειρήσεις του ‘48, που ήταν ιδιαίτερα φονικές, στα βιβλία του νοσοκομείου του Γράμμου καταχωρήθηκαν πάνω από 5.000 εισαγωγές. Στην αιχμή της λειτουργίας του έφτασε να περιθάλπει έως και 1.200 τραυματίες.
Η κατασκευή και η λειτουργία του αντάρτικου νοσοκομείου, με βάση τα δεδομένα και τις επικρατούσες συνθήκες του εμφυλίου, θεωρείται ένα από τα σπουδαία επιτεύγματα του ΔΣΕ. Γι’ αυτό το λόγο επιλέχθηκε από την ΕΔΙΑ 1940-1974 Κ-Δ. Μακεδονίας, να αποτελέσει το θέμα της φετινής εκδήλωσής της, κατά την οποία η συγγραφέας και αντάρτισσα του ΔΣΕ Κατίνα Λατίφη θα αναφερθεί στις υγειονομικές υπηρεσίες του ΔΣΕ, ο δικηγόρος Κωνσταντίνος Χορομίδης σ τον αρχίατρο Νώντα Σακελλαρίου, ο αρχιτέκτονας – ερευνητής Γιώργος Κολιόπουλος στην κατασκευαστική πρακτική του αντάρτικου νοσοκομείου, ενώ η Τάσα Σιόμου θα αναφερθεί στον κατασκευαστή του νοσοκομείου Σουμελίδη Μιχάλη.

Η εκδήλωση είναι διήμερη: θα αρχίσει στις 6μ.μ. το Σάββατο 21 Αυγούστου στην αίθουσα της βιβλιοθήκης του ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ του Δήμου Νεστορίου, ενώ την Κυριακή 22 Αυγούστου το πρωί θα πραγματοποιηθεί επίσκεψη στο χώρο του αντάρτικου νοσοκομείου.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ν.ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ
Ο Γ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΤΡ. ΜΗΤΑΦΙΔΗΣ


Τμήμα της παρέμβασης του σκηνοθέτη Μάνου Ζαχαρία, στο συνέδριο της ΕΔΙΑ, στο Νεστόριο.

Εγώ ήμουνα στο κινηματογραφικό συνεργείο, το ξέρετε. Ήτανε τρεις.
Ο Σεβαστίκογλου ο Γιώργος ο επικεφαλής, ο Απόστολος ο Μουσούρης ο οπερατέρ και εγώ, ο σκηνοθέτης. (…) Η δουλειά μας ήτανε να αποθανατίζουμε τα γεγονότα στην ελεύθερη Ελλάδα, στην περιοχή που ήλεγχε ο Δημοκρατικός Στρατός. Βίτσι – Γράμμο, εμείς κυρίως είμαστε. Ήταν το μοναδικό συνεργείο που υπήρχε, γυρίζαμε διάφορες σκηνές από μάχες, από τη ζωή των ανθρώπων στην περιοχή αυτή, τις οργανώσεις, τα δικαστήρια, τα πάντα. Αιχμαλώτους, στρατόπεδα αιχμαλώτων, σχολές αξιωματικών…
Όπου μαθαίναμε ότι θα γίνει κάτι, τρέχαμε να το κινηματογραφήσουμε. Και στέλναμε το υλικό στην Τσεχοσλαβακία, για εμφάνιση. Το υλικό αυτό το χρησιμοποιούσε το Κόμμα τότε, για προπαγανδιστικούς κυρίως λόγους. Για να ενημερώνει τη διεθνή κοινότητα και, με διάφορους τρόπους το χρησιμοποιούσε. (…)
.........συνεχεια στο μπλοκ "Η καλύβα ψηλά στο βουνό"
http://panosz.wordpress.com/2010/08/23/civil_war-73/

Απο την εφημεριδα ΑΥΓΗ
Συγκλονιστικές μαρτυρίες και συγκινητικές σκηνές συμφιλίωσης
Την περασμένη Κυριακή ένα λεωφορείο, υπό την εποπτεία του τοπικού στελέχους της ΕΔΙΑ Γ. Παπαγρηγορίου, ξεκίνησε από το Νεστόριο με προορισμό την καρδιά του «ματωμένου βουνού», του Γράμμου. Επιβάτες, περί τα είκοσι άτομα με γκρίζα μαλλιά και τα σημάδια που άφησε ο εμφύλιος βαθιά χαραγμένα, στις ρυτίδες των προσώπων τους. Συνταξιδιώτες, το 2010, αντίπαλοι το 1946-1949...
Μνήμες του ελληνικού εμφυλίου πολέμου (1946-49), «ξύπνησαν» κατά τη διάρκεια διημερίδας, την οποία διοργάνωσε με αφορμή τα 61 χρόνια από τη λήξη του, στο Νεστόριο της Καστοριάς, η Εταιρεία Διάσωσης Ιστορικών Αρχείων (ΕΔΙΑ) 1940-1974 Κεντρικής - Δυτικής Μακεδονίας. Η φετινή θεματική συνάντηση περιελάμβανε εισηγήσεις - παρουσιάσεις για το «αντάρτικο νοσοκομείο» του Γράμμου, στο Λιανοτόπι και αναφορές στην προσωπικότητα του αρχιάτρου, διευθυντή των υγειονομικών υπηρεσιών του «Δημοκρατικού Στρατού της Ελλάδας» (ΔΣΕ), Επαμεινώνδα (Νώντα) Σακελλαρίου .Πρώην συναγωνιστές αλλά και αντίπαλοι, συμπολεμιστές από την εθνική αντίσταση ενάντια στη ναζιστική κατοχή, οι οποίοι αργότερα βρέθηκαν σε αντίπαλα «μετερίζια» στη διάρκεια του εμφυλίου, ειδικοί επιστήμονες, αυτόπτες, κατέθεσαν τις μαρτυρίες τους για τη δημιουργία της «νοσοκομειούπολης» του Γράμμου. Τα όσα ανέφεραν χαρακτηρίστηκαν από πολλούς συγκλονιστικά καθώς - όπως είπαν - στους λίγους, ούτε τρεις, μήνες της λειτουργίας της η «νοσοκομειούπολη» προσέφερε υπηρεσίες περίθαλψης σε περισσότερους από 4.000 τραυματίες αντάρτες αλλά και σε πολλούς αιχμαλώτους τραυματίες του κυβερνητικού στρατού. «Σήμερα, η μελέτη εκείνης της δύσκολης, αιματηρής εποχής του ελληνικού εμφυλίου, που ταλαιπώρησε όλους τους Έλληνες, μπορεί να δώσει ένα συγκριτικό πλεονέκτημα για την περιοχή. Μας δίνεται η ευκαιρία να έλθουμε καλύτερα σε επαφή μ' ένα κεφάλαιο της νεότερης ιστορίας μας, να κατανοήσουμε τα αίτια, να μάθουμε απ’ αυτήν», τόνισε ο δήμαρχος Νεστορίου Χρήστος Γκοσλιόπουλος.
συνεχεια
http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=563216

Στελιος Κασιματης(1920-1992).Φωτογραφιζoντας την φτωχη αλλα περηφανη Ελλαδα

Κωνσταντίνος Μάνος: Φωτογραφίες μιας Ελλάδας που δεν υπάρχει πια

Οι φωτογραφίες του Κωνσταντίνου Μάνου, του μεγάλου έλληνα δημιουργού της διασποράς, επιστρέφουν για άλλη μια φορά στο Μουσείο Μπενάκη, για να αναδείξουν την Ελλάδα που έχει πλέον χαθεί, την ελληνική επαρχία και τους ανθρώπους της, τη δεκαετία του 1960.
Τα φωτογραφικά ενσταντανέ που περιλαμβάνονται στην παρούσα έκθεση, προέρχονται από την ενότητα «The Greek Portfolio», έχουν παρουσιαστεί περισσότερες από έξι φορές σε όλο τον κόσμο και συνιστούν πολύτιμες μαρτυρίες για το πώς ήταν η χώρα μας 50 χρόνια νωρίτερα.
 Με αφορμή λοιπόν, τη συμπλήρωση των 50 χρόνων από τη δημιουργία της πολυβραβευμένης ενότητας φωτογραφιών A Greek Portfolio, ο Κωνσταντίνος Μάνος επανεξετάζει τις λήψεις που πραγματοποίησε κατά το διάστημα 1961-1964 (και συμπληρώθηκαν το 1967), όταν περιηγήθηκε τη γη των γονιών του από άκρη σε άκρη, «ως ένας φιλικός παρατηρητής, δίχως βιασύνη και συγκεκριμένο σχέδιο» και μας προσφέρει μια διαφορετική ανάγνωση του υλικού του.
Με τις μαγικές του εικόνες ο Μάνος μας καλεί συνοδοιπόρους στα απομακρυσμένα χωριά και νησιά της Ελλάδας του ’60 όπου άνθρωποι φτωχοί και αγέρωχοι, μέσα σ’ ένα σκηνικό αγροτικής απλότητας και γαλήνης, δίνουν με αξιοπρέπεια τον αγώνα τους για επιβίωση προσηλωμένοι σ’ έναν τρόπο ζωής απαράλλακτο για αιώνες. Στις φωτογραφίες του αποκρυσταλλώνονται εφήμερες καθημερινές στιγμές, με λιτό και αυστηρό ύφος, αλλά και με τρυφερότητα, χωρίς ρητορικά σχήματα.  Το πολυβραβευμένο έργο του ξεχωρίζει από την έως τότε φωτογραφική απεικόνιση της χώρας και λειτουργεί ως εφαλτήριο στους νέους φωτογράφους για μια διαφορετική προσέγγιση της ελληνικής υπαίθρου. Όπως επισήμανε και ο ίδιος στη συνέντευξη τύπου που πραγματοποιήθηκε στο Μουσείο Μπενάκη, «αυτό που με ενδιέφερε ήταν η στιγμή. Αυτή η ιδιαίτερη, η ξεχωριστή στιγμή που αξίζει να τη βγάλεις φωτογραφία, που «ξεκολλάει» το φωτογραφιζόμενο γεγονός από την απλή καθημερινότητα, δίνοντάς του αντοχή στο χρόνο, υψηλή καλλιτεχνική αξία, αυθεντική συγκίνηση στο θεατή ».

Αγόρι με τσέρκι, Κρήτη, δεκαετία 1960 © Κωνσταντίνος Μάνος/MAGNUM/AURION

Γυναίκα με κατσίκα, δεκαετία 1960 © Κωνσταντίνος Μάνος/MAGNUM/AURION

Το σχολείο, Όλυμπος, Κάρπαθος © Κωνσταντίνος Μάνος/MAGNUM/AURION

Πέρα από το εθνολογικό-ιστορικό ενδιαφέρον που απέκτησε το έργο αυτό με την πάροδο του χρόνου και ιδιαίτερα μετά τις καταλυτικές αλλαγές που επέφερε η ανάπτυξη του τουρισμού τις τελευταίες δεκαετίες, η ποιητική ικανότητα του φακού του Μάνου, δημιουργεί εικόνες διαχρονικές που αποπνέουν τη μοναδικότητα του τοπίου και των κατοίκων του, προσφέροντάς μας έτσι «ένα κομμάτι της ταυτότητάς μας». Στο πρώτο μέρος της έκθεσης παρουσιάζεται ένα σύνολο πρωτότυπων εκτυπώσεων από τις φωτογραφίες που επέλεξε ο ίδιος το 1972 για να εικονογραφήσει το ομότιτλο λεύκωμά του. Στο δεύτερο μέρος, τα θέματα σταχυολογήθηκαν από τα 219 πρωτότυπα τυπώματα που πρόσφατα δώρισε ο δημιουργός στο Φωτογραφικό Αρχείο του Μουσείου Μπενάκη και τα οποία δεν συμπεριέλαβε κατά τη σύνθεση του βιβλίου A Greek Portfolio.
Την επιμέλεια της έκθεσης έχει αναλάβει ο Γιάννης Δήμου.

Ο ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ
Ο Κωνσταντίνος Μάνος γεννήθηκε στην πόλη Κολούμπια της Νότιας Καρολίνας των Η.Π.Α. από έλληνες γονείς. Με τη φωτογραφία ήρθε σε επαφή για πρώτη φορά στα δεκατρία του χρόνια, ως μέλος της φωτογραφικής λέσχης του σχολείου του. Στο πανεπιστήμιο ανακάλυψε τον Henri Cartier-Bresson και το έργο του. Έχοντας βρει τον μέντορά του, απέκτησε αμέσως την πρώτη του μηχανή Leica με την οποία πραγματοποίησε τις πρώτες του λήψεις σ’ ένα μικρό νησί απέναντι από τα παράλια της Νότιας Καρολίνας, όπου κατοικούν απόγονοι σκλάβων που εργάζονταν σε φυτείες. Σε ηλικία μόλις δεκαεννέα ετών προσλήφθηκε ως επίσημος φωτογράφος της Συμφωνικής Ορχήστρας της Βοστόνης για το καλοκαιρινό της φεστιβάλ. Η συνεργασία του αυτή οδήγησε το 1961 στην έκδοση του πρώτου του βιβλίου με τίτλο Portrait of Α Symphony που περιλαμβάνει στιγμιότυπα από πρόβες και παραστάσεις της ορχήστρας στο ωδείο της πόλης. Αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο της Νότιας Καρολίνας το 1954 με πτυχίο στην αγγλική λογοτεχνία και για τα επόμενα δύο χρόνια υπηρέτησε στον αμερικανικό στρατό. Μετά τη λήξη της στρατιωτικής του θητείας εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη και εργάστηκε ως επαγγελματίας φωτογράφος για τα περιοδικά Esquire, Life και Look. Από το 1961 έως το 1963 ο Μάνος έζησε στην Ελλάδα όπου και φωτογράφησε για το λεύκωμα A Greek Portfolio το οποίο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1972. Το βιβλίο απέσπασε διακρίσεις στο φωτογραφικό φεστιβάλ της Arles και στο φεστιβάλ βιβλίου της Λειψίας. Το 1999 το επανεκδόθηκε με αφορμή την έκθεση των φωτογραφιών του στο Μουσείο Μπενάκη. Εικόνες από τη σειρά αυτή έχουν παρουσιαστεί εκτός των άλλων στο Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγου και στην Εθνική Βιβλιοθήκη του Παρισιού. Επιστρέφοντας στις ΗΠΑ εγκαταστάθηκε στη Βοστόνη και συνεργάστηκε με τις εκδόσεις Time-Life συμβάλλοντας μάλιστα στην εικονογράφηση του βιβλίου τους για την Αθήνα. Το 1974, εργάστηκε ως κύριος φωτογράφος του Where’s Boston?, μιας παραγωγής πολυμέσων με θέμα τη ζωή της πόλης 200 χρόνια μετά την Αμερικανική Ανεξαρτησία. Με το πρόγραμμα αυτό συνδέθηκε τόσο η έκδοση του βιβλίου του Bostonians όσο και μια υπαίθρια έκθεση με 152 ασπρόμαυρες φωτογραφίες στις οποίες αποτυπώνεται η ποικιλομορφία των κατοίκων της πόλης. Από το 1963 ο Μάνος είναι μέλος του διεθνούς πρακτορείου Magnum Photos. Φωτογραφίες του συμπεριλαμβάνονται στις μόνιμες συλλογές σημαντικών ιδρυμάτων όπως του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, του Μουσείου Καλών Τεχνών της Βοστόνης, του Ινστιτούτου Τέχνης του Σικάγου, του Μουσείου Καλών Τεχνών του Χιούστον, της Εθνικής Βιβλιοθήκης του Παρισιού, του Μουσείου Τέχνης Chrysler στο Νόρφολκ, του George Eastman House στο Ρότσεστερ, του Μουσείου Τέχνης της Ατλάντα καθώς και του Μουσείου Μπενάκη. Το 1982 ο Μάνος πέρασε από την ασπρόμαυρη φωτογραφία στην έγχρωμη. Τα πρώτα δείγματα από το εν εξελίξει έργο του American Color δημοσιεύτηκαν στο ομότιτλο βιβλίο το 1995. Το 2000 δημοσιεύτηκε η συνέχεια αυτής της δουλείας με τον τίτλο American Color 2. To 2003 απέσπασε το βραβείο Leica Medal of Excellence ανάμεσα σε 250 συναδέλφους για την έγχρωμη δουλειά του.
http://www.costamanos.com/
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ  Διάρκεια έκθεσης: Μέχρι 25 Αυγούστου 2013
Εισιτήριο: € 5, € 3
Μουσείο Μπενάκη, Κουμπάρη 1 & Βασ. Σοφίας, τηλ. 210 36 71000
Πληροφορίες για ξεναγήσεις και παράλληλες εκδηλώσεις: Μουσείο Μπενάκη

Ο Κωνσταντίνος Μάνος στο ελculture
«Ένας φωτογράφος πρέπει να μας δείξει κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί και που δε θα ξαναδούμε, ακριβώς λόγω του τρόπου που εκείνος βλέπει»
29.05.2013 Κείμενο: Φοίβος Σακαλής
http://www.elculture.gr/elcblog/article/kwnstantinos-manos-598051

 Κόβουν την ανάσα οι φωτογραφίες του Κωνσταντίνου Μάνου από την Ελλάδα του ’60
loutrakiblog
http://www.loutrakiblog.gr/2013/05/60.html


Έντυπη Έκδοση Εψιλον, Κυριακή 11 Απριλίου 2010
Κωνσταντίνος Μάνος Έντυπη Έκδοση Εψιλον
«Οι Αμερικανοί δεν είναι πια τόσο ανεκτικοί»
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ | ΜΕΛΙΝΑ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ]
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=150085
 

Κωνσταντίνος Μάνος Νέος Κήρυκας   29 Μάιος 2008.
Νέος Κήρυκας         Ημερήσια Εφημερίδα Χανίων, Κριάρη 6 (πάροδος) - Χανιά
28210 75504, 75505  Fax 28210 75506  www.neoskirikas.gr
Δείγματα της φωτογραφικής δουλειάς του παγκοσμίου φήμης Έλληνα φωτογράφου Κωνσταντίνου Μάνου, από το διεθνές πρακτορείο Magnum και της συνεργάτιδάς του Στέλλας Γιαννακοπούλου - Johnson, καθηγήτριας στο Art Institute of Boston και στα Maine Media Worksops, που παρουσιάσθηκε χθες το βράδυ στη Γαλλική Σχολή στη Χαλέπα είχε τη μοναδική ευκαιρία να απολαύσει το Χανιώτικο κοινό.Ο κ. Κωνσταντίνος Μάνος παρουσίασε φωτογραφίες από το βιβλίο του “A Greek Portfolio” μέρος των οποίων εκτίθενται στο Μουσείο Μπενάκη και η κ. Στέλλα Γιαννακοπούλου φωτογραφίες της από το Μεξικό, τη Νικαράγουα και το Καμερούν που περιλαμβάνονται στο βιβλίο της “Al Sol” .
Μιλώντας για το λόγο της επίσκεψής του στα Χανιά ο παγκοσμίου φήμης φωτογράφος τόνισε «ήρθα εδώ για να κάνω ένα φωτογραφικό εργαστήριο το οποίο οργανώθηκε από το Main Photographic Workshop που είναι το πιο παλιό ίδρυμα στον κόσμο που άρχισε να εφαρμόζει αυτά τα φωτογραφικά εργαστήρια - σεμινάρια τα οποία διαρκούν μία εβδομάδα με δέκα μέρες. Με την ευκαιρία αυτή ήρθαν εδώ στα Χανιά δεκατέσσερις ξένοι φωτογράφοι από την Αμερική, τη Γερμανία, την Κύπρο και έδωσαν υποτροφίες σε 4-5 νέους φωτογράφους από τα Χανιά, οι οποίοι μας βοηθάνε πολύ όλα αυτά τα χρόνια». Μάλιστα όπως ανέφερε ο κ. Κωνσταντίνος Μάνος το 2011 έχει προγραμματίσει να παρουσιάσει στο Μουσείο Μπενάκη μία μεγάλη αναδρομική έκθεση που θα αποτελείται από 350 φωτογραφίες του. «Είναι η δεύτερη φορά που θα παρουσιάσω έργα μου στο Μουσείο Μπενάκη μετά το 1999 όταν τυπώθηκε η δεύτερη έκδοση του βιβλίο μου “A Greek Portfolio” στο οποίο συμπεριλαμβάνονται πολλές φωτογραφίες από την Κρήτη» σημείωσε ο γνωστός φωτογράφος .
Ε.Φ.


Σάρτη – Πολιτιστικός Σύλλογος Σάρτης "Η Αφησιά"

Αφησιανών Νέα – Σαρταίων Έργα

http://www.afisia.gr/news/?p=212
Kωνσταντίνος Μάνος. Ένας διάσημος Αφησιανός!
....Το 1961, και σε ηλικία 27 ετών, εκδίδεται το πρώτο του βιβλίο «Portrait of A Symphony», με θέμα και  εικόνες από τη Συμφωνική Ορχήστρα της Βοστώνης.  Στα τέλη του ίδιου έτους ταξιδεύει για πρώτη φορά ως νεαρός φωτογράφος στον τόπο καταγωγής του, την Ελλάδα, με την δίψα να γνωρίσει τον τόπο που είχε ακούσει μόνον από τις ιστορίες της οικογένειάς του για τη ζωή «στο χωριό».  Όπως ο ίδιος είχε δηλώσει: «Όταν ήλθα στην Ελλάδα δεν γνώριζα τι θα φωτογραφήσω. Φανταζόμουν τοπία με παπαρούνες και ψαρόβαρκες και χρειάστηκε να μείνω λίγους μήνες για να ανακαλύψω το γνήσιο ελληνικό χωριό. Άρχισα να συγκεντρώνω αργά-αργά τις φωτογραφίες και να τις εμφανίζω σε ένα μικρό εμφανιστήριο στο διαμέρισμά μου στην Αθήνα.  Ήταν για μένα μια πολύ ρομαντική εποχή κι οι άνθρωποι τόσο ευγενικοί και γενναιόδωροι. Πάντοτε έβρισκα μέρος για να μείνω και φαγητό κι όταν έφτανα στην πλατεία κι έμπαινα στο καφενείο με προσκαλούσαν να καθίσω μαζί τους και με κερνούσαν καφέ».
Αρχικά, σχεδιάζει να περάσει δύο μήνες, με σκοπό να μαζέψει υλικό για την έκδοση βιβλίου. Τελικά, παραμένει τρία ολόκληρα χρόνια, κρατώντας ένα μικρό διαμέρισμα στην Αθήνα και ταξιδεύοντας στην ύπαιθρο σε αναζήτηση φωτογραφιών. Καρπός της παραμονής του αυτής ήταν το λεύκωμα/βιβλίο «A Greek Portfolio», που δημοσιεύτηκε/εκδόθηκε το 1972, που προκάλεσε ιδιαίτερη εντύπωση στους Ελληνοαμερικανούς επισκέπτες. Πρόκειται για μια σειρά ασπρόμαυρων φωτογραφιών της Ελλάδας του `60, όπου αποτυπώνονται τοπία, πρόσωπα και σκηνές απλών ανθρώπων της ελληνικής υπαίθρου: «Υπάρχει μια θλίψη στις φωτογραφίες αυτές που τράβηξα το 1961-63, τότε που η Ελλάδα ακόμη υπέφερε από τις επιπτώσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και του εμφυλίου. Ιδιαίτερα υπέφεραν τα μέρη που επισκέφθηκα, αφού ήταν κυρίως απομονωμένα χωριά. Κι ο κανόνας που ακολουθούσα ήταν να φωτογραφίζω σε μέρη που δεν διέθεταν ηλεκτρικό ρεύμα». Ο Κωνσταντίνος Μάνος μας επισημαίνει την απουσία από τις φωτογραφίες αυτές του ήλιου: «Ήμουν ένας πολύ σοβαρός νεαρός τότε και ήθελα οι φωτογραφίες να είναι πολύ σοβαρές και να αποτυπώνουν το βάθος και τη σοβαρότητα αυτών των ανθρώπων». Το βιβλίο κερδίζει διακρίσεις στην Arles και στο Φεστιβάλ Βιβλίου της Λειψίας (Leipzig Book Fair). Το 1963, ο Κωνσταντίνος Μάνος γίνεται μέλος του πρακτορείου Μagnum Photos. Ο Μάνος μιλά ασταμάτητα και με νοσταλγία για την εμπειρία του, ως νέος Ελληνοαμερικανός από τη Νότια Καρολίνα, στην Ελλάδα. Για τα παιδιά που τον ενθάρρυναν να μιλά ελληνικά και για τη μέρα που μόνος του στον Όλυμπο της Καρπάθου έλαβε τα καλά νέα, πως τον προσλάμβανε το πρακτορείο Magnum, κι αυτός δεν είχε κάποιον να τα μοιραστεί μαζί του. Αυτή ήταν η εποχή που αναπτύχθηκαν τόσο στενά οι δεσμοί του με την Ελλάδα και τις ελληνικές ρίζες του. Γιατί όπως λέγει γελώντας, στην Αμερική αισθάνεται 51% Αμερικανός και 49% Έλληνας, ενώ όταν βρίσκεται στην Ελλάδα συμβαίνει το αντίθετο. Την περίοδο εκείνη και τα σκληραγωγημένα και τίμια πρόσωπα των απλών ανθρώπων της ελληνικής υπαίθρου, ο Κωνσταντίνος Μάνος τα αναπολεί μέχρι σήμερα: «Άλλαξαν, χάθηκαν για πάντα και δεν πρόκειται να τα ξαναβρώ ποτέ. Δυστυχώς η Ελλάδα και το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου παγκοσμιοποιήθηκαν. Σίγουρα οι άνθρωποι ήθελαν ψυγείο και τηλεόραση, όμως σήμερα, στο καφενείο αντί για τάβλι βλέπεις τηλεόραση. Άλλαξαν οι άνθρωποι, βελτιώθηκε το επίπεδο ζωής, όμως χάθηκε η ποίηση. Γιατί υπήρχε μία ποίηση στην ποιότητα ζωής εκείνης της εποχής. Διαθέτω τα αρνητικά κι ελπίζω να αφήσω το αρχείο μου στο Μουσείο Μπενάκη, ένα υπέροχο ίδρυμα, το οποίο θα είναι ο τελικός προορισμός του Ελληνικού μου Χαρτοφυλάκιου».