Ένας αμερικανός φωτογράφος, ο Αντονι Σουό (Anthony Suau), τιμήθηκε με το Παγκόσμιο Βραβείο Φωτορεπορτάζ 2008 (World Press Photo Award 2008) για μια φωτογραφία με θέμα την κρίση στην αγορά των ενυπόθηκων δανείων υψηλού κινδύνου στις ΗΠΑ, ανακοίνωσαν σήμερα στο Αμστερνταμ οι οργανωτές του σημαντικότερου διαγωνισμού του φωτορεπορτάζ. Στην ασπρόμαυρη φωτογραφία που τραβήχτηκε το Μάρτιο του 2008, ένας ένοπλος αστυνομικός βεβαιώνεται ότι ένα σπίτι είναι πράγματι άδειο και πως δεν υπάρχει κίνδυνος, ανάμεσα σε πράγματα τα οποία εγκατέλειψαν οι ιδιοκτήτες που δεν μπορούσαν να αποπληρώσουν το δάνειο που είχαν πάρει για την αγορά του σπιτιού. «Η δύναμη αυτής της φωτογραφίας είναι στα κοντράστ. Μοιάζει με φωτογραφία σύγκρουσης, αλλά πρόκειται απλώς για την έξωση των ενοίκων ενός σπιτιού», δήλωσε η πρόεδρος της επιτροπής του βραβείου ΜεριΑν Γκόλον. «Ο πόλεμος μπαίνει τώρα στα σπίτια των ανθρώπων επειδή δεν μπορούν να αποπληρώσουν το δάνειό τους». «Είναι μια διφορούμενη φωτογραφία», δήλωσε ένα άλλο μέλος της επιτροπής, ο Ακινμπόντε Ακινμπίγι. «Πρέπει να καταλάβει κανείς περί τίνος πρόκειται και τότε οι άνθρωποι παντού στον κόσμο σκέφτονται: "αυτό μπορεί να συμβεί και σ' εμάς"». http://www.naftemporiki.gr/news/static/09/02/13/1629259.htm http://www.antinews.gr/?p=5226
"Ο άνθρωπος είναι το μέτρον όλων " τόνισε ο Πρωταγόρας, ανοίγοντας ένα δρόμο που έκτοτε ακολούθησε ένα πλήθος Δυτικών επιστημόνων και καλλιτεχνών, μεταξύ των οποίων και πολλοί γνωστοί φωτογράφοι. Παρά τις επιθέσεις και την κριτική που δέχτηκε από τη δεκαετία του ’70 και μετά, ο ουμανισμός παραμένει μία σημαντική επιρροή στη δυτική σκέψη, προτείνοντας μια κοινωνική ανάλυση στην υπηρεσία της ανθρωπότητας (στοχεύει σε μια κοινωνική δομή με λιγότερη εκμετάλλευση, καταπίεση και αδικία ) και θεωρώντας το δημιουργό ως παράγοντα που ασκεί κριτική, καταγράφει, απομυθοποιεί και εξηγεί -μια θεώρηση που καθορίζει ακόμα το χώρο του φωτογραφικού ντοκουμέντου. εισαγωγη του θεματος απο το αφιερωμα του φωτογραφικου περιοδικου ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ http://www.antilipseis.gr/
Οι φωτογραφίες του Σπύρου Μελετζή «Με τους αντάρτες στα βουνά»
Του NICOLAS SANCHEZ DURA*
4. http://www.enet.gr/online/online_issues?pid=51&dt=09/01/2009&id=73924140 , στη υποσημειωση αναφερει: 1. Οι Μενέλαος Μελετζής και Μανώλης Κασιμάτης υποστηρίζουν ότι αυτή η φωτογραφία δεν ανήκει στον Σπύρο Μελετζή. Θέλω να αναφέρω ότι έχει την υπογραφή του, είχε εκτεθεί στην έκθεση της οδού Κοραή στο τέλος του Νοεμβρίου 1944, με την επιμέλεια του ίδιου του Σπύρου Μελετζή και φυλάσσεται στο αρχείο του, μαζί με τις άλλες φωτογραφίες του στο Μουσείο Μπενάκη. Στην περίπτωση που ο Σπύρος Μελετζής δεν είναι ο φωτογράφος της, αλλά την υπέγραψε και την εξέθεσε, συνέβη γιατί ταυτίστηκε με αυτήν, άσχετα με το ποιος την τράβηξε, και αυτό αρκεί για μένα προς το παρόν. Η τελευταία υπόθεση δημιουργεί το ερώτημα για το πώς αντιμετώπιζε ο ίδιος την έννοια των πνευματικών δικαιωμάτων σχετικά με τη φωτογραφία.
Φωτορεαλισμός και Ιστορία
Μυθικά σύμβολα και πραγματικότητες στις φωτογραφίες του Σπύρου Μελετζή
Φωτογραφία στον Πόλεμο και την Αντίσταση 1936-1945 Ισπανία, Γιουγκοσλαβία, Ελλάδα, Ιταλία Πάντειο Πανεπιστήμιο Κέντρο Έρευνας Νεότερης Ιστορίας Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας Σαββατο18 Οκτωβρίου 2008 Αμφιθέατρο Καραγιώργα ΙΙ Πρόεδρος: Καίτη Τσίχλη-Αρώνη Καθηγήτρια Χαιρετισμός του Πρύτανη Καθηγητή Παναγιώτη Τσίρη, Χαιρετισμός προέδρου Τμήματος Καθηγητή Προκοπή Παπαστράτη.
Νίνα Κασσιανού Δρ. «Μύθοι, Σύμβολα και Πραγματικότητα στις φωτογραφίες του Σπύρου Μελετζή και Κώστα Μπαλάφα» Nicolas Sanchez Dura Professor "Memory and Resistance" (Μνήμη και Αντίσταση) Heather Williams Dr. "The Image of Wartime Yugoslavia as seen in British Sources. Official and Unofficial" (Η Εικόνα"της Γιουγκοσλαβίας στον Πόλεμο με βάση τις βρετανικές φωτογραφικές πηγές.)
Συζήτηση-Διάλειμμα - Ελαφρό Γεύμα
Πρόεδρος Προκοπής Παπαστράτης Francisco Marco Viciano Professor "Ti Photography. The reliability of Photography as historical reference" (Η εγκυρότητα της φωτογραφίας ως ιστορική πηγή) Adolfo Mignemi, Professor "Le immagini delta guerra di liberazione In Italia: da fotografie a documentί storici" (Εικόνες από τον Απελευθερωτικό αγώνα της Ιταλίας: από φωτογραφία σε ιστορικό Ντοκουμέντο). Προκοπής Παπαοτράτης, Καθηγητής «Πολιτική και Φωτογραφία: Ελλάδα 1940-1944» 16.80 Συζήτηση
Σχόλιο του υπογράφοντος Μέσα σε πολλούς ιστορικούς και φοιτητές αντιστοίχων τμημάτων και σε ελάχιστους φωτογράφους πραγματοποιήθηκε μια πολύ ενδιαφέρουσα ημερίδα περί φωτογραφίας και αντίστασης και όχι μόνο. Ήταν η πρώτη φορά που στην Πάντειο αλλά και γενικότερα έγινε κάτι τέτοιο. Οι εισηγήσεις ήταν πολύ ενδιαφέρουσες όπως επίσης και οι παρεμβάσεις. Κατά την ημερίδα αποκαταστάθηκε επιτελούς κατόπιν προσωπικής παρέμβασης και το όνομα του φωτογράφου Λάζαρου Ακερμανίδη (όχι ευκόλως βέβαια) αλλά μπήκαν και οι προβληματισμοί - αποκαταστάσεις για τα φωτογραφικά αρχεία: 1) για το περίφημο φωτοκινηματογραφικό συνεργείο του ΕΛΑΣ και τα αρχεία του (Δημήτρης Μεγαλίδης, επικεφαλής και οπερατέρ φωτογράφοι οι Νισυριου και Παπαδούκας) καθώς και 2) για αρκετούς άλλους φωτογράφους ( αναφερθηκαν ονομαστικά) που κινηθήκαν τοπικά ανά την επικράτεια κατα την ιδια ιστορική περίοδο. Δυναμική παρέμβαση έκανε ο καθηγητής ΤΕΙ - φωτογράφος κ. Μενέλαος Μελετζής ανηψιός του Σπύρου Μελετζή βάζοντας επίσης αρκετούς προβληματισμούς και περι πνευματικών δικαιωμάτων των φωτογράφων. Αντίστοιχα παρεμβάσεις έκανε και η καθηγήτρια-ιστορικος φωτογραφίας κ. Κασσιανού. Ελπίζουμε ότι θα υπάρξει συνέχεια και από ότι διαπιστώθηκε επισήμως σε αναγκαία και απαραίτητη συνεργασία ιστορικών και φωτοερευνητών... www.manolokasimatis.gr
Κασιμάτης, Μανόλης Φωτογραφικά ντοκουμέντα από την δράση του ΕΛΑΣ (Ομαδα Μεραρχιών Μακεδονίας). Φωτογραφίες της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης (Οκτώβρης 1944) απο το αρχείο του φωτογράφου Λαζαρου Ακερμανίδη
εκδοσεις Φωτογραφίζοντας. Αστική Μη Κερδοσκοπική Πολιτιστική Εταιρεία β` εκδοση συμπληρωμένη (2008) 88 σελ. Τιμή €12,00 isbn 978-960-89684-3-1
[...] Η κατοχή και ειδικότερα ο εμφύλιος πόλεμος μέχρι σήμερα αποτελούν μια σχεδόν απαγορευμένη ζώνη από τους επίσημους ιστορικούς της φωτογραφίας. Τα στεγανά όμως πρέπει να σπάσουν και να καταγραφούν όλα τα στοιχεία των φωτογράφων. Χρησιμοποιώντας δε σαν κυρίαρχο κριτήριο, το ήθος, να αναλυθεί και αξιολογηθεί και το φωτογραφικό έργο αλλά και η κοινωνική προσφορά τους. Η περίπτωση του φωτογράφου Λαζάρου Ακερμανίδη είναι πολύ ιδιαίτερη στο χώρο της φωτογραφίας. Όχι μόνο γιατί το φωτογραφικό του αρχείο, ελέχθηκε ότι εχάθηκε και κατόπιν ευρέθηκε, αλλά γιατί η οικειοποίησή του από άλλο φωτογράφο μπέρδεψε τους ιστορικούς και προξένησε αλυσιδωτά λάθη στην καταγραφή των στοιχείων, πράγμα ιστορικά ανεπίτρεπτο. [...] Το χαμένο φωτογραφικό αρχείο, και κατά γενική ομολογία αξιολογότατο, βγήκε στο φως χάριν της επιμονής του ανιψιού του φωτογράφου κ. Ιωάννη Ακερμανίδη που το είχε διασώσει. Ο οποίος προσπαθούσε επί χρόνια να αποδείξει την πατρότητα των φωτογραφιών που παρουσιαζόντουσαν σε εκθέσεις άλλων φωτογράφων. Περιπέτειες που φαντάζουν τραγελαφικές με τα σημερινά αδιάψευστα στοιχεία.[...] Οι προσπάθειες του καρποφόρησαν το 1993 και ένα μικρό μέρος, 300 φωτογραφίες (από τα 2000 περίπου αρνητικά) τυπώθηκαν με την υποστήριξη των Ποντιακών συλλόγων Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια με την υποστήριξη και φιλοξενία από το δήμο Αθηναίων εκτέθηκαν στο πνευματικό κέντρο του δήμου. Ομως το υλικο του με φωτογραφιες της ομαδας μεραρχιων του ΕΛΑΣ Μακεδονιας μένει στη λήθη. Ήρθε η ώρα από τα ντοκουμέντα της μελέτης "να αποκατασταθεί" το όνομα του φωτογράφου Λαζάρου Ακερμανίδη και να συμπεριληφθεί στους φωτογράφους της Εθνικής Αντίστασης.[...] (από τον πρόλογο της α` εκδοσης 2006)
Δυστυχως τα λαθη πανω στις φωτογραφιες του Ακερμανιδη συνεχιζονται. Σε εκθεσεις φωτογραφιας αλλου φωτογραφου που έγιναν στην Ισπανια, στην Θεσσαλονικη και τωρα στην Αθηνα αλλα και στην ημεριδα στο Παντειο Πανεπιστημιο οι αστοχιες αυτες συνεχιζονται, οπως σε αντιστοιχες αναφορες διαφορων εντυπων. Η ιστορια επαναλαμβανεται.... και το λαθος το ιδιο. Επιτελους καποιοι να ειναι πιο προσεκτικοι.
Η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 23 Φεβρουαρίου και θα είναι ανοικτά τις καθημερινές 9.00 – 13.30 & 18.00 – 21.00 και Σάββατο 9.00 – 13.30.Μέσα από 200 θέματα, επιλεγμένα με φωτογραφικά και ιστορικά κριτήρια και χωρισμένα σε 6 ενότητες, διαγράφεται η πορεία της μεγάλης Ελληνίδας φωτογράφου από το 1935 έως το 1960:
Τα πρώτα βήματα στη φωτογραφία, 1935-1940
Η ζωή στην Αθήνα μετά την κήρυξη του πολέμου, 1940-42
Η Πείνα, 1941- 1942
Κατοχή – Απελευθέρωση – Δεκεμβριανά 1941-1944
Η ρημαγμένη ελληνική ύπαιθρος. Η προσπάθεια ανόρθωσης της χώρας. 1945-1950
Η μεταπολεμική φωτογραφική απεικόνιση της Ελλάδας. 1950-1960
1935-1940: Τα πρώτα βήματα στη φωτογραφία Κατά τα μέσα της δεκαετίας του ‘30 η Βούλα Παπαϊωάννου δοκιμάζει για πρώτη φορά τις φωτογραφικές της ικανότητες, αποτυπώνοντας με το φακό της αγάλματα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και στο Μουσείο της Ακρόπολης, τα αθηναϊκά μνημεία και χαρακτηριστικά μνημεία της σύγχρονης πρωτεύουσας, τα νησιά Σαντορίνη και Μύκονο, καθώς και ορισμένες λουτροπόλεις. Την περίοδο αυτή η Nelly’s και άλλοι γνωστοί φωτογράφοι (Αντώνης Οικονομίδης, Λέων Φραντζής κ.α.) συνεισφέρουν με το έργο τους στην πρώτη τουριστική προβολή της Ελλάδας που έχει αναλάβει το καθεστώς του Μεταξά μέσω Υφυπουργείου Τύπου και Τουρισμού. Παράλληλα, πολλοί ερασιτέχνες φωτογράφοι ως μέλη εκδρομικών σωματείων, συγκεντρώνουν κατά τις εξορμήσεις τους, πλήθος από εικόνες της υπαίθρου.Η θεματική επιλογή των πρώτων φωτογραφικών έργων της Βούλας Παπαϊωάννου καθώς και η δομή τους ανταποκρίνονται στις ιδεολογικές και αισθητικές τάσεις που επικρατούν, συνηγορώντας υπέρ της επιθυμίας της να συγκαταλεγεί ανάμεσα στους επίσημους φωτογράφους τοπίου και αρχαιοτήτων. Στο Αρχείο της διασώζονται αρνητικά, φωτογραφίες και επιμελημένα χειροποίητα λευκώματα με επιλεγμένες εικόνες από το πρώιμο έργο της.
Η ζωή στην Αθήνα μετά την κήρυξη του πολέμου, 1940-41
Η κήρυξη του Πολέμου την 28η Οκτωβρίου του 1940 δίνει το κίνητρο στη Βούλα Παπαϊωάννου να στρέψει το φακό της στον ίδιο τον άνθρωπο, για να αναδειχθεί στη συνέχεια μία σπουδαία εκπρόσωπος της ουμανιστικής φωτογραφίας. Ενώ πολλοί συνάδελφοί της φεύγουν για το Μέτωπο, η ίδια παραμένει στην Αθήνα και απαθανατίζει τις αλλαγές στη ζωή της πόλης. Κυκλοφορώντας διακριτικά στους δρόμους φωτογραφίζει σημεία και στιγμιότυπα δηλωτικά της προσπάθειας του άμαχου πληθυσμού να αντεπεξέλθει την έκτακτη κατάσταση, αλλά και του φρονήματος των συμπολιτών της που συχνά με σκωπτική διάθεση αντιμετωπίζουν τα γεγονότα. Ακόμη, αφηγείται με σειρά φωτογραφικών εικόνων τη στρατολόγηση των ανδρών, την υποδοχή των πρώτων τραυματιών και την ετοιμασία του ρουχισμού για τους στρατευμένους. Ο φακός της πλησιάζει συγκεκριμένα πρόσωπα και συλλαμβάνει την έκφραση, το μορφασμό ή τη χειρονομία που σηματοδοτούν τη συναισθηματική φόρτιση των εικονιζομένων, αλλά και τη διακριτική συμμετοχή της ίδιας.
Η Πείνα, 1941- 1942
Μετά την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα (27 Απριλίου 1941) και μέσα σε λίγους μήνες η πείνα αρχίζει να πλήττει τις ασθενέστερες ομάδες των πολιτών φθάνοντας στο αποκορύφωμά της το χειμώνα του 1941-΄42. Η Βούλα Παπαϊωάννου σε συνεννόηση με την Αμαλία Λυκουρέζου, υπεύθυνη της NEF (Near East Foundation-΄Ιδρυμα Εγγύς Ανατολή) στην Ελλάδα και με την κάλυψη του Ελβετού επιτετραμμένου Franco Brenni εισχωρεί σε νοσοκομεία της Αθήνας και παρά τις απαγορεύσεις των κατακτητών, φωτογραφίζει παιδιά και ενήλικες που η ασιτία είχε οδηγήσει στα πρόθυρα του θανάτου. Το φωτογραφικό αυτό υλικό διακινείται στο εξωτερικό μέσω του Ελβετικού και Διεθνή Ερυθρού Σταυρού και συμβάλλει στην άμεση αποστολή τροφίμων. Την επόμενη χρονιά, το 1943, η φωτογράφος ζητά από τον χαράκτη Γιάννη Κεφαλληνό να αναλάβει το σχεδιασμό ενός χειροποίητου λευκώματος με το συγκλονιστικό αυτό υλικό, θεωρώντας ότι οφείλει να το παραδώσει στην ιστορική μνήμη της πατρίδας της. Το «Μαύρο Βιβλίο», όπως η ίδια το αποκαλεί, περιλαμβάνει 83 φωτογραφίες με πορτραίτα αποσκελετωμένων παιδιών και ενηλίκων επικολλημένες σε 56 φύλλα από μαύρο χαρτόνι. Στο πρώτο φύλλο υπάρχει ο κολοφώνας «Φωτογραφίες Β.Παπαϊωάννου/σελίδωση και τίτλοι Γιάννη Κεφαλληνού/copyright Β.Παπαϊωάννου/Αθήνα 1943», στο δεύτερο, ο τίτλος «Ελλάς 1941-42» ανάγλυφος εν είδει επιτύμβιας επιγραφής, στο τρίτο, το πορτραίτο ενός παιδιού και στο τέταρτο, πάλι με ανάγλυφους χαρακτήρες το απόσπασμα απο τις «Τρωάδες» του Ευρυπίδη «Τί με χρή σιγάν; Τί δε μη σιγάν; Τί δε θρηνήσαι;»
Κατοχή – Απελευθέρωση – Δεκεμβριανά 1941-1944
Καθώς φτάνει η πρώτη βοήθεια σε τρόφιμα με το τουρκικό πλοίο «Κουρτουλούς» και στη συνέχεια με σουηδικά πλοία προκειμένου να αντιμετωπιστεί το επισιτικό πρόβλημα της Αθήνας, η Βούλα Παπαϊωάννου παρακολουθεί όλη την προσπάθεια της διανομής τους σε χώρους οργανωμένων συσσιτίων και στα Κέντρα Γάλακτος που λειτουργούν στην Αθήνα και τον Πειραιά, κάτω από την εποπτεία της Αμαλίας Λυκουρέζου, δηλώνοντας μέσα από τις εικόνες της τον αγώνα μιάς ολόκληρης πόλης για την επιβίωσή της.
Την ημέρα της Απελευθέρωσης (12 Οκτωβρίου 1944), βγαίνει με τη μηχανή της στους δρόμους στους δρόμους για να απαθανατίσει τις εκδηλώσεις χαράς και τους πανηγυρισμούς του αθηναϊκού λαού. Γρήγορα όμως αποτραβιέται από το γενικό παραλήρημα και σπεύδει στα κρατητήρια της οδού Μέρλιν, για να φυλάξει στο φιλμ της τα μηνύματα που είχαν γράψει στους τοίχους οι μελλοθάνατοι, αυτοί που δεν υπήρχαν πια. Οι αιματηρές αδελφοκτόνες συγκρούσεις που ξεσπούν στην Αθήνα το Δεκέμβριο του ‘44, δεν αποτυπώνονται από το φακό της. Αναφορά στις ολέθριες συνέπειές τους αποτελούν οι φωτογραφικές απόψεις του τραυματισμένου αστικού τοπίου, η μακάβρια αναγνώριση νεκρών από τις ομαδικές εκταφές στην Καισαριανή και το Περιστέρι και η υποδοχή ομήρων του ΕΛΑΣ (Εθνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός).
Η ρημαγμένη ελληνική ύπαιθρος. Η προσπάθεια ανόρθωσης της χώρας. 1945-1950
Μετά το τέλος του πολέμου, καθώς η Ελλάδα δέχεται την ξένη βοήθεια για να ορθοποδήσει, η Βούλα Παπαϊωάννου εργάζεται για ένα χρόνο περίπου (Απρίλιος 1945 – Αύγουστος 1946) ως φωτογράφος της UNRRA (United Nations Relief and Rehabilitation Administration). Το διάστημα αυτό, συμμετέχει σε δύσκολες αποστολές στην ελληνική ύπαιθρο ανταποκρινόμενη με συνέπεια στις υποδείξεις του εντολέα της, που στοχεύουν τόσο στην καταγραφή των συνθηκών ζωής του αγροτικού πληθυσμού όσο και στη τεκμηρίωση της παρεχομένης βοήθειας (διανομή ρουχισμού, πρόχειρα ιατρεία, αγροτικά μηχανήματα). Ταυτόχρονα, όπως και άλλοι μεγάλοι φωτογράφοι που εργάζονται κάτω από ανάλογες συνθήκες, αφήνει τη ματιά της ελεύθερη να συνθέσει την εικόνα της μεταπολεμικής Ελλάδας στρέφοντας το φακό της στα ξυπόλητα παιδιά, στα πέτρινα πρόσωπα των μαυροντυμένων γυναικών, στα κατεστραμμένα χωριά και στην καμμένη γη.
Στη συνέχεια (1947-48 ) μαζί με άλλους Έλληνες φωτογράφους παρέχει τις υπηρεσίες της στις οικονομικές αμερικανικές αποστολές AMAG (American Mission for Aid in Greece) και ECA (Economic Cooperation Administration), αλλά και σε άλλους κρατικούς φορείς, ενώ ο εμφύλιος εξαπλώνεται σ’όλη τη χώρα. Οι φωτογραφίες της από τα πρόχειρα καταλύματα για τη στέγαση των εκτοπισμένων του εμφυλίου στην Ήπειρο και από τις Παιδουπόλεις, παραπέμπουν στις κοινωνικές πληγές που προκάλεσε.
Η μεταπολεμική φωτογραφική απεικόνιση της Ελλάδας. 1950-1960
Στη δεκαετία του ‘50 μέσα στο πνεύμα αισιοδοξίας που επικρατεί σε όλο τον κόσμο μετά τον Πόλεμο, η Βούλα Παπαϊωάννου στρέφει τη μηχανή της και πάλι προς το ελληνικό τοπίο, ειδικότερα μάλιστα προς τα νησιά που έχουν ήδη καθιερωθεί ως ο ιδανικός τόπος διακοπών. Καταξιωμένη πλέον, είναι σημαντικό μέλος της ΕΦΕ (Ελληνική Φωτογραφική Εταιρεία), συμμετέχει σε εκθέσεις, συνεργάζεται με τον ΕΟΤ (Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού) και με εκδοτικούς οίκους. Με δική της πρωτοβουλία απευθύνεται στο Γεωγραφικό Ινστιτούτο της Novara στην Ιταλία και εκδίδει τα λευκώματα Hellas. Το έργο της όμως διαδίδεται κυρίως με τις εκδόσεις La Grèce à Ciel Ouvert (1953) και Iles Grecques (1956), του γνωστού οίκου της Λωζάνης Claire Fontaine/Guilde de Livre, που κυκλοφορούν μαζί με λευκώματα υπογεγραμμένα από τους φωτογράφους Henri Cartier Bresson, Izis, Paul Strand, Robert Doisneau. Τα σημαντικά αυτά βιβλία αναδεικνύουν την πρόθεση της Παπαϊωάννου να προσεγγίσει το ελληνικό τοπίο και ιδιαίτερα τον αιγαιοπελαγίτικο χώρο ως προς την ιστορική και πνευματική του διάσταση, μέσα από την προσωπική της ευαισθησία, με διακριτικές εικονογραφικές και φορμαλιστικές καινοτομίες, αλλά και με διεισδυτική ματιά προς τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του.
Η Βούλα Παπαϊωάννου μυήθηκε στην τέχνη της φωτογραφίας στα μισά της δεκαετίας του 1930 ασκούμενη κατ’ αρχάς με επιτυχία σε λήψεις τοπίου, μνημείων και αρχαιολογικών εκθεμάτων.Στροφή στην πορεία του έργου της αποτέλεσε η κήρυξη του πολέμου του ‘40 και ιδιαίτερα τα δεινά του άμαχου πληθυσμού της Αθήνας, κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής, που ενεργοποίησαν την κοινωνική συνείδηση της φωτογράφου. Έγινε μάρτυρας στον αποχαιρετισμό των στρατευμένων, στις ετοιμασίες της πόλης για την αντιμετώπιση των εκτάκτων αναγκών και στη φροντίδα των πρώτων τραυματιών. Όταν η πείνα έπληξε την πρωτεύουσα, κατήγγειλε τη φρίκη του πολέμου με τις συγκλονιστικές μορφές των αποσκελετωμένων παιδιών.
Μετά την Απελευθέρωση ως υπεύθυνη του φωτογραφικού τμήματος της UNRRA (United Nations Relief and Rehabilitation Administration) περιηγήθηκε τη ρημαγμένη ελληνική ύπαιθρο και κατέγραψε τις δύσκολες συνθήκες επιβίωσης των κατοίκων της. Ξεφεύγοντας συχνά από τις εντολές της υπηρεσίας της, απαθανάτισε προσωπικές ιστορίες και φυσιογνωμίες απλών ανθρώπων που παραπέμπουν μάλλον στην αξιοπρέπεια παρά στην εξαθλίωση.
Στη δεκαετία του ‘50 το έργο της εκφράζει την αισιοδοξία που επικρατούσε μετά τον πόλεμο για το μέλλον της ανθρωπότητας και ιδιαίτερα την τάση στην επάνοδο των παραδοσιακών αξιών. Πέρα από κάθε προηγούμενη ρομαντική προσέγγιση, αποτύπωσε και πάλι το ελληνικό τοπίο με τα σημάδια της ιστορίας του και τους κατοίκους της υπαίθρου.
Η Βούλα Παπαϊωάννου εντάσσεται στο ρεύμα της «ανθρωπιστικής φωτογραφίας» που αναπτύχθηκε ως αντίδοτο της κατάλυσης των ανθρωπίνων αξιών εξαιτίας του πολέμου. Ο αγώνας των συμπατριωτών της για επιβίωση, όπως αποτυπώθηκε από το φακό της με σεβασμό, καθαρή ματιά και διακριτική συμμετοχή, αποκτά παγκοσμιότητα και αντανακλά την πίστη στη δύναμη του απλού ανθρώπου και στην αξία της ζωής.
…….. English version ……..
As of last Friday the 23rd of January there is an exhibition of the work of the photographer Voula Papaioannou at Heraklion. It is hosted at Vasiliki Agiou Markou up to the 23rd of February. Opening hours Mon. – Fri. 9:00 – 13:30 & 18:00 – 21:00 Sat. 9:00-13:30. Admission FREE.
A few words about Voula Papaioannou:
Voula Papaioannou began working as a photographer during the 1930s, concentrating at first on studies of landscapes, monuments and archaeological exhibits.
The outbreak of war in 1940 marked a turning point in her career, as she was intensely affected by the suffering of the civilian population of Athens. Realising the power of her camera to arouse people’s conscience, she documented the troops departing for the front, the preparations for the war effort, and the care received by the first casualties. When the capital was in the grip of starvation, she revealed the horrors of war in her moving photographs of emaciated children.
After the liberation, as a member of the photographic unit of UNRRA (United Nations Relief and Rehabilitation Administration), she toured the ravaged Greek countryside recording the difficult living conditions faced by its inhabitants. She often exceeded her brief, immortalising the faces and personal stories of ordinary people in photographs that stressed dignity rather than suffering.
During the 1950s Papaioannou’s work expressed the optimism that prevailed in the aftermath of the war with respect to both the future of mankind and the restoration of traditional values. Nevertheless, her photographs of the historic Greek landscape are not in the least romantic, but instead portray it as harsh, barren, drenched in light, and its inhabitants proud and independent, despite their poverty.
Voula Papaioannou’s work represents the trend towards “humanitarian photography” that resulted from the abuse of human rights during the war. Her camera captured her compatriots’ struggle for survival with respect, clarity, and a degree of personal involvement that transcends national boundaries and reinforces one’s faith in the strength of the common man and the intrinsic value of human
Φωτογραφίζοντας. Αστική Μη Κερδοσκοπική Πολιτιστική Εταιρεία
(2006) 80 σελ. Τιμή €10,00
Περιέχει:
- Αποσπάσματα εφημερίδων της εποχής.
- Διάφορες ονομασίες των ξένων οργανισμών και το ρόλο τους στην μετακατοχική Ελλάδα.
- Ενθετο με ενδεικτικές φωτογραφίες φωτογράφων και φωτο-πρακτορείων, που χρησιμοποιήθηκαν σε διάφορα έντυπα των οργανισμών αυτών.
- Ενδεικτικά μερικά πρωτοσέλιδα και
εξώφυλλα των περιοδικών της εποχής.
- Ονόματα φωτογράφων και φωτοπρακτορείων που πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους. (...και που και που, κατασκεύαζαν και "πραγματικότητες")
- Αποκαλυπτικά αποσπάσματα από την μελέτη του ιστορικού Νίκου Ψυρούκη
"Ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας (1940-1967)".
Παρατηρώ δυστυχώς τους ιστορικούς της φωτογραφίας στην Ελλάδα μέχρι τώρα, να αποφεύγουν να αναφερθούν αναλυτικά στην κοινωνική και πολιτική κατάσταση της χώρας μας την ταραγμένη περίοδο του 1946-1974 και αντίστοιχα να δώσουν την θέση που αξίζει στους φωτογράφους και τους φωτορεπόρτερ εκείνης της εποχής. Φαίνεται ότι δεν αντιλαμβάνονται την αξία της φωτογραφίας ντοκουμέντου την ταραγμένη εκείνη περίοδο, και το καθοριστικό ρόλο που έπαιξε τότε, στη λεγόμενη διαμόρφωση της κοινής γνώμης. Και όμως τώρα, υπάρχουν και παγκοσμίως αντίστοιχες τραγικές αποκαλύψεις για το ύπουλο ρόλο των μέσων μαζικής ενημέρωσης την περίοδο 1989-2002 (για ορισμένους φωτογράφους-δημοσιογράφους-εικονολήπτες). Τελικά η ιστορική έρευνα για την ελληνική φωτογραφία πόσο ακόμη θα περιμένει, για να μπορέσει να γραφτεί αντικειμενικά; Μέχρι πότε θα εξακολουθεί να υπάρχει ο διαχωρισμός "γνωστοί" και "άγνωστοι" φωτογράφοι; Μανώλης Κασιμάτης
Αγαπητοι φιλοι σε συνεχεια ...της ιστοριας των Ελληνων και του δευτερου τομου που μολις κυκλοφορησε και των ονομαστων ιστορικων επιστημονων που κοσμουν την συνταξη, ξαναρωτω για δευτερη φορα. Που ειναι οι αναφορες στους φωτογραφους αγαπητοι επιστημονες ιστορικοι; Ενω υπαρχει βιβλιογραφια (μεταξυ των συναδελφων ιστορικων...) για τις φωτογραφιες και τους φωτογραφους τι; Ειναι μονο διακοσμητικα στοιχεια; Ειναι γνωστο τουλαχιστον προσωπικα λογω ερευνας οτι το φωτογραφικο αρχειο του πολεμικου μουσειου (αλλα και αλλων ιδρυματων) δεν ειναι σωστα δομημενο...... Ομως οι ιστορικοι που συνετελεσαν στη εκδοση δεν ξερουν να ελεγχουν τα της εκδοσης; Η δεν τους ενδιαφερει να τεκμηριωσουν και τις φωτογραφιες. Και η προσοχη στην τεκμηριωση και η αναφορα στις πηγες οπως με συμβουλεψε μια ιστορικος, τοτε προς τι; Οι φωτογραφιες εχουν δημιουργους και οφειλετε να τους σεβεστε. Ο φωτοδημιουργος ρισκαρε πολλες φορες την ζωη του για μια φωτογραφια. Το υλικο του φωτογραφου ειναι δεν "ορφανο". Ο φωτογραφος για σας ειναι απων επειδη ετσι σας εξυπηρετει; Ωραια μην χρησιμοποιητε φωτογραφιες και εντυπα-ντοκουμεντα στα βιβλια σας. Απαραδεκτο και λυπητερο το φαινομενο. Λυπαμαι μονο για την σιωπη ορισμενων επιστημονων. Μανολο Κασιματης πολιτιστικη εταιρεια ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΣ επειδη η φωτογραφια διαμορφωνει αισθησεις, αισθηματα και συνειδησεις
αγαπητοι φιλοι επ` ευκαιρια του πρωτου τομου της ιστοριας των Ελληνων και των ονομαστων ιστορικων που κοσμουν την συνταξη, σας εσωκλειω και ενα δισελιδο απο τα αρκετα που διακοσμουν την εκδοση. Θα ηθελα να θεσω ενα φωτοκουιζ δω αλλα δεν θελω "να υποβιβασω" την εκπληξη μου. Που ειναι οι αναφορες στις πηγες αγαπητοι φιλοι; Που ειναι οι αναφορες στους φωτογραφους; Ειναι γνωστο τουλαχιστον προσωπικα λογω ερευνας οτι το φωτογραφικο αρχειο του πολεμικου μουσειου (αλλα και αλλων ιδρυματων) δεν ειναι σωστα δομημενο... Ομως οι ιστορικοι που συνετελεσαν στη εκδοση δεν ξερουν να ελεγχουν; Η δεν τους ενδιαφερει να τεκμηριωσουν και τις φωτογραφιες. Και η προσοχη στην τεκμηριωση και η αναφορα στις πηγες; Οι φωτογραφιες και οι φωτογραφοι ειναι μονο διακοσμητικα στοιχεια; Οι φωτογραφιες εχουν δημιουργους και οφειλετε να τους σεβεστε. Δημιουργος που ρισκαρε πολλες φορες την ζωη του για μια φωτογραφια. Το υλικο του φωτογραφου ειναι δεν "ορφανο". Δεν ξερετε τιποτε για τον ΦΟΙΒΟ (οργανισμος συλλογικης διαχειρισης πνευματικων δικαιωματων φωτογραφων). Ο φωτογραφος για σας ειναι απων επειδη ετσι σας εξυπηρετει; Ωραια λοιπον μην χρησιμοποιητε φωτογραφιες και εντυπα-ντοκουμεντα στα βιβλια σας. Δεν ειστε υποχρεωμενοι. Απαραδεκτο και λυπητερο το φαινομενο που διαπιστωνω διαρκως. Τι να συμμετεχω αγαπητε Γιωργο Αν. στο συνεδριο του δικτιου ιστοριας οταν συμβαινουν ολα αυτα. Σαν διακοσμητικο στοιχειο; Λυπαμαι μονο για την σιωπη ορισμενων Μανολο Κασιματης επειδη η φωτογραφια διαμορφωνει αισθησεις, αισθηματα και συνειδησεις
3 /2/ 2003 ημερίδα : «Το τοπίο, η πολιτική του τοπίου, η φωτογραφική παρατήρηση του τοπίου» Προς την δημιουργία ενός παρατηρητηρίου του τοπίου στην Ελλάδα.
Γαλλική Πρεσβεία στην Ελλάδα, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου, ΣΕΠΟΧ, ΤΕΙ Αθήνας 9.15 Εισαγωγική ομιλία 9.30-11.00 Το τοπίο στην αντίληψη — σύλληψη των χώρων Πρόεδρος της συνεδρίας: Ιωσήφ Στεφάνου 9.30 Η κοινωνική κατασκευή του τοπίου: Yves Luginbuhl, Διευθυντής ερευνάς στο CNRS, Πανεπιστήμιο Paris I 9.50 Η παιδεία και οι αναπαραστάσεις του τοπίου στην Ελλάδα: Θεανώ Τερκενλή, επίκουρη Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου 10.10 Η φυσιογνωμία του τοπίου: Ιωσήφ Στεφάνου, Καθηγητής στην σχολή αρχιτεκτόνων ΕΜΠ 10.30 Συζήτηση 11.30-13.00 Οι πολιτικές του τοπίου Πρόεδρος της συνεδρίας: Θεανώ Τερκενλή 11.30 Οι διαφορετικές πολιτικές προσεγγίσεις του τοπίου στην Ευρώπη και η Ευρωπαϊκή Σύμβαση του Τοπίου: Maguelonne Dejeant-Pons, του Συμβουλίου της Ευρώπης 12.00 Η υφιστάμενη κατάσταση και η εφεύρεση της πολιτικής του τοπίου στην Ελλάδα,: Η. Μπεριάτος, Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλίας 12.30 Συζήτηση 14.00-16.30 Η φωτογραφική παρατήρηση του τοπίου στην Γαλλία πρόεδρος της συνεδρίας: Ηλίας Μπεριάτος 14.00 Παρουσίαση του Φωτογραφικού Παρατηρητήριου του Τοπίου: Jean-Philippe Seguin, Υπουργείο Περιβάλλοντος της Γαλλίας 14.30 Παρουσίαση των στόχων και των αποτελεσμάτων του φωτογραφικού παρατηρητήριου του δήμου Montreuil-sous-bois (προάστιο του Παρισιού), προβολή της φωτογραφικής σειράς: Pierre Morisse, Διευθυντής του τμήματος περιβάλλοντος 15.15 Από την φωτογραφική αποστολή της DATAR στο Φωτογραφικό Παρατηρητήριο του Τοπίου: προβολή, παρουσίαση και επεξήγηση από τον φωτογράφο Alain Ceccaroli 16.00 Συζήτηση 17.00-19.30 Προς ένα Φωτογραφικό Παρατηρητήριο του Τοπίου Πρόεδρος της συνεδρίας: Μάρθα Χουσιανάκου 17.00 Η φωτογραφία του τοπίου στην Ελλάδα και η πιθανή συνεισφορά του Φωτογραφικού Παρατηρητήριου του Τοπίου: Νίκος Παναγιώτοπουλος, Σύμβουλος στο τομέα της φωτογραφίας στο Υπουργείο Πολιτισμού, Καθηγητής ΤΕΙ Αθήνας 17.30 Το τοπίο και ο χωροταξικός σχεδιασμός: Μάρθα Χουσιανάκου, Πρόεδρος του ΣΕΠΟΧ. 18.00 Οι εξελίξεις του τοπίου στην Ελλάδα: Χ. Κοκκώσης, Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλίας 18.30 Το ελληνικό παρατηρητήριο του τοπίου: παρουσίαση του σχεδίου: J. Ballesta, Η. Μπεριάτος, Λ. Γουργιώτης, Ν.Παναγιώτοπουλος, Θ. Τερκενλή, Μ. Χουσιανάκου 18.45 Συζήτηση
Οργανωτική Επιτροπή : Jordi Ballesta (Γαλλικής Πρεσβείας στην Ελλάδα) Ανέστης Γιουργιώτης (ΥΠΕΧΩΔΕ) Alexis Michel (Γαλλικής Πρεσβείας στην Ελλάδα)
Ταυτόχρονη μετάφραση Auditorium του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών Σίνα 31 Πληροφορίες: 210.33.98.735
Stories are woven into the work of the late photographer Stelios Kasimatis
Athens during the 1950s as captured by the late photographer Stelios Kasimatis. On view at the Goethe Institute in Thessaloniki.
By Alexandra Koroxenidis - Kathimerini English Edition
Ahens during the 1950s was a city undergoing change. The war had just ended and there was diffuse hope of a better future. But there was also much poverty and the uneasy hangover of political repression.
“The Other Athens of the ’50s,” a photography exhibition on view at the Goethe Institute in Thessaloniki, documents this side. It shows a moment in Greek history, but also tells the interesting story of Stelios Kasimatis, the man who took the photographs. In some ways it is a story one often hears about many politically left-minded people of the time; people who fought with the EAM-ELAS regime and were subsequently sent into exile.
Kasimatis was one of them. Where his story differs is in the unusual details of his life. And those fit the present exhibition in terms of how Kasimatis, initially an airplane mechanic, developed an adamant interest in photography and managed to practice his trade under dire circumstances.
The exhibition, which is curated by the late photographer’s son, Manolis Kasimatis — also a photographer — is as much a documentation of a period in Greek history as a testament to the unusual life of a man, his political commitment and his notion of his art as a compulsive, political responsibility.
Born in 1920 in Piraeus, Kasimatis was an employee at the Greek State’s airplane-manufacturing factory. But during the resistance he quit his job for ideological reasons, fearing that had he stayed on he would have implicitly sided with the enemy. He fought with the left fraction and became commander of the Voula-Glyfada regime.
He was then exiled to Icaria, where together with four other of his fellow political exiles he put together a photographic team. They secretly set up a darkroom, used an actual camera as a magnifier and received chemicals sent from Athens in secret.
“My father took many pictures of the people in exile. He tried to send them through another photographer to Athens, but they were never delivered to their destination. This was a time of political persecutions and people were very afraid of giving out information,” says Manolis Kasimatis.
“My father told me very little of his political involvement, probably because he did not want to get me into any trouble. Had much of his work been saved it would have provided an invaluable political documentation.”
Kasimatis was a man who suffered for his political beliefs. After Icaria he was exiled to Makronisos, and was unfortunately sent to Daphni after that.
His commitment to photography cannot be seen separately from his steadfast political ideology. It explains why he was so drawn to documentary photography and to images that captured poverty, social inequality and human suffering. It also explains why he worked for the leftist newspaper Avgi as a photojournalist for almost eight years.
“As a photojournalist his objective became to tell the truth,” Kasimatis says of his father. Many of the photos he took were never published and were only used for the newspapers’ archives. Among them are the trials of political exiles.
Kasimatis also did other, apolitical work. Some of his better-known commercial photos were those of Melina Mercouri during the shooting of the film “Stella,” and were used for the press. A portrait of Josephine Baker during her visit to Athens is another well-known work of his.
While at Avgi, Kasimatis also kept a photographic studio of his own, which he also used as a projection and printing studio. Kasimatis did some independent projects too, with no intention of publishing them. His photographic itineraries in Athens and Piraeus, to which the photos at the Goethe Institute belong, were one of them.
The photographs were never published but fortunately were not lost, like the photos from Icaria and Makronisos. They are symbolic of a period in the history of Greece, but for Kasimatis’s son they are also symbolic of the work of so many forgotten photographers whose work remains unknown. “Greek photography of the time is not just about Meletzis and Tloupas and Papaioannou.
It is important that we learn more about the work of other artists as well,” says Kasimatis. This explains why Kasimatis has curated the exhibition as a tribute to what he calls “all those forgotten photographers.” Had their work survived or at least been published, it is likely that they would have added another view into our past but also into the pasts of other peoples’ lives.
Date : 23/9/02 Copyright: http://www.ekathimerini.com
Μια διαφορετική φωτογραφική αφήγηση παρουσιάστηκε στην Κινηματογραφική Λέσχη του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για την έκθεση με τίτλο «Στέλιος Κασιμάτης - Ενθύμιον Εξορίας», που αποτελείται από μικρού μεγέθους φωτογραφίες με κείμενα γραμμένα πίσω από αυτές.Μια δραματική προσπάθεια επικοινωνίας διά μέσου της φωτογραφίας, μερικά μικρά ανθρώπινα σημάδια αποτυπωμένα πάνω στο φωτογραφικό χαρτί ενός εξόριστου αριστερού αγωνιστή προς τους γονείς του, όπου περιγράφει τη διαβίωσή του σε διάφορους τόπους εξορίας. Από το 1946 ώς το 1950, ο Στέλιος Κασιμάτης ήταν ένας ακόμη αριστερός πολιτικός κρατούμενος και έζησε εξόριστος στην Ικαρία και τη Μακρόνησο. Με την απειλή του θανάτου να πλανάται, λόγω του ότι απαγορευόταν η κατοχή και χρήση φωτογραφικής μηχανής, καταφέρνει με αυτοσχέδια μέσα να φωτογραφίζει και να φωτογραφίζεται, να εμφανίζει και να τυπώνει, και να μεταφέρνει τις φωτογραφημένες σκηνές της καθημερινότητας της ζωής των εξόριστων στον πατέρα και τη μητέρα του, στέλνοντάς τους ταυτόχρονα και μικρά μηνύματα αισιοδοξίας. Φωτογραφίες ντοκουμέντων με μικρές ιδιόχειρες αφηγήσεις του φωτογράφου στο πίσω μέρος, που ενώ φαινομενικά περιγράφουν απλές καθημερινές σκηνές, όταν τοποθετηθούν στη συγκεκριμένη πολιτικοοικονομική και κοινωνική διάσταση της εποχής αποκαλύπτουν με δραματικό τρόπο τα αποτελέσματα της ανθρώπινης μισαλλοδοξίας. Η απλότητα της περιγραφής της ζωής κόντρα στην κατάχρηση της εξουσίας. Μια φωτογραφία με διπλό χρηστικό ρόλο, αποτυπωμένο και στις δύο όψεις του χαρτιού, μπρος- πίσω, μαζί εικόνα και κείμενο, διαμορφωμένη σε αποκαλυπτική αφήγηση ντοκουμέντου. Μια φωτογραφία με δυναμική καταγγελίας, που απειλεί αλλά και απειλείται, και γι' αυτό πρέπει να φυγαδευτεί στο μυστικό διπλό πάτο μιας βαλίτσας για να διασωθεί και να λειτουργήσει πολύ αργότερα, ως ένα σημαντικό στοιχείο επιστημονικής μελέτης. Μια πρωτοποριακή αφήγηση που καταφέρνει να τοποθετήσει τη φωτογραφία ντοκουμέντου σε κυρίαρχη θέση στην επιστημονική μελέτη για την έρευνα της Ιστορίας. Και συνάμα κατοχυρώνει το σημαντικό ρόλο που έχουν και οι μελετητές φωτογράφοι ιστορικοί αυτής της περιόδου. Η έκθεση, διάρκεσε 23 Φεβρουαρίου εως 5 Μαρτίου, και οργανώθηκε με τη συνεργασία του Ελληνικού Ινστιτούτου Φωτογραφίας. ΣΑΚΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ Ελευθεροτυπία
American Memory, Library of Congress. More than 7 million digital items from more than 100 historical Library of Congress collections. The primary source and archival materials relating in the project cover topics from art and architecture to performing arts to technology and applied sciences.
AP Multimedia ArchiveUCB Only | Includes Associated Press's current-year photo report and a selection from a 50-million image print and negative library dating from 1844-present. Currently contains about 700,000 photos, most of which are contemporary images made since late 1995.
ARTstorUCB Only | A repository of more than 700,000 digital images and associated catalog data. The collection is designed to be used by students and faculty for teaching and research in art history, as well as many other disciplines. Includes several collections such as: The Mellon International Dunhuang Archive; Native American Art and Culture from the Smithsonian; the Hartill Archive of Architecture and Allied Arts, etc. Searchable by artist, subject, etc.
Luna Insight Collections. Selection of images from 7 California museums and libraries. Includes the Dorothea Lange collection, Oakland Museum, among other photographs. [Note: This collection is part of the UC Image Service and can be viewed in two ways: the Insight Browser allows users to view the collection using a web browser; the Luna Insight software provides greater functionality but must be downloaded.] http://imageservice.cdlib.org/
NYPL Digital Library. Provides access to over 640,000 images digitized from primary sources and printed rarities in the collections of The New York Public Library, including illuminated manuscripts, historical maps, vintage posters, rare prints and photographs, illustrated books, printed ephemera, and more. http://digitalgallery.nypl.org/nypldigital/
PhotoForum's List of Photo Web Pages. A gateway site compiled by Andrew Davidhazy, Rochester Institute of Technology, NY. Grouped into 12 sub-directories, including museums, galleries, exhibitions, and cultural institutions; and photographic societies and associations. http://people.rit.edu/andpph/webpages.html
Ευρωπαϊκή Εταιρεία για την Ιστορία της φωτογραφίας European Society for the History of Photography Καταστατικό του Συλλόγου. (συντομα θα αναρτηθει) Η έδρα της βρίσκεται στη Βιέννη και οι δραστηριότητές της επεκτείνονται παγκοσμίως. Οι ελληνες φωτοερευνητες μελη του συλλογου μεχρι στιγμης ειναι οι κατωθι: Alkis Xanthakis, Athens (Greece) ιδρυτικό μέλος John Stathatos, Chora / Kythera (Grece) Penelope Petsini, Athens (Greece) Nikos Panayotopoulos, Athens (Greece)
Συνέδριο: War and Political Transformation
-
[image: synedrio-thessaloniki]DEPARTMENT OF BALKAN, SLAVIC & ORIENTAL
STUDIES, UNIVERSITY OF MACEDONIA • PROGRAM ON ORDER, CONFLICT & VIOLENCE,
YALE UNIV...
Ποια ανάπτυξη και ποιο σχέδιο;
-
Πολύς λόγος για το περιβόητο αναπτυξιακό σχέδιο (αυτό που θα οδηγήσει την
ελληνική οικονομία σε μία βιώσιμη ανάπτυξη) το οποίο κατά εμέ, είναι μία
τρύπα στ...
Κεφαλικος Φόρος και Τεμπη
-
Poll tax και Τέμπη. Η κυβέρνηση της Μάργκαρετ Θάτσερ κυβέρνησε το Ηνωμένο
Βασίλειο από τις 4 Μαΐου 1979 έως τις 28 Νοεμβρίου 1990. Στα τέλη του 1989
ανακοί...
ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΩΝ
-
Απόσπασμα Απόσπασμα Excerpts are optional hand-crafted summaries of your
content that can be used in your theme. Learn more about manual excerpts.
Τράκμπακ...
I Didn't Raise My Boy to Be a Soldier
-
Το "I Didn't Raise My Boy to Be a Soldier", ήταν ένα αμερικάνικο
αντιπολεμικό τραγούδι του 1915 (Alfred Bryan στίχοι και Al Piantadosi
μουσική), ιδιαίτερα...
Κοττάκης: Η Ελλάδα χρειάζεται Ανάσταση!
-
Ο διευθυντής της «Εστίας» Μανώλης Κοττάκης παρεμβαίνει στην τηλεόραση της
Ναυτεμπορικής και περιγράφει με σκληρά λόγια το πολιτικό κλίμα στη χώρα.
Μιλά ...
After the liberation, as a member of the photographic unit of UNRRA (United Nations Relief and Rehabilitation Administration), she toured the ravaged Greek countryside recording the difficult living conditions faced by its inhabitants. She often exceeded her brief, immortalising the faces and personal stories of ordinary people in photographs that stressed dignity rather than suffering.
Athens during the 1950s as captured by the late photographer Stelios Kasimatis. On view at the Goethe Institute in Thessaloniki.
